De geboorte van de stamvaders, het eerste paar

“De verzoeking van Adam”, door Debora Pacifico. Het werk laat zien dat Adam als enige verantwoordelijk is voor de zondeval. We weten uit de Bijbelse Genesis die aan Don Guido werd geopenbaard dat de geschiedenis van de mensheid begon toen God de eerste twee menselijke gameten, mannelijk en vrouwelijk, dat wil zeggen sperma en eicel, schiep en ze in de baarmoeder van een (dierlijk) vrouwtje plaatste.

Een pre-menselijke vrouw, uniek in haar soort, die we ‘voorouder’ zullen noemen, met 47 chromosomen, in plaats van 48 zoals haar zussen, zodat ze het leven kon schenken aan het eerste ‘kind van God’ (de uitdrukking ‘mens’ wordt bij Don Guido voor de nakomelingen van Kain gebruikt). Uit deze levende couveuse (=broedmachine), met het meer menselijke uiterlijk van haar dierlijke zusters, werd de stamvader van de mensheid Adam geboren en deze voorouder trad op als zijn voedster. Adam werd verondersteld de Prins van de aarde te zijn en een medewerker van God, die als Vader/Moeder voor hem optrad en hem met innerlijke woorden leerde spreken, een vuur te maken en een rudimentaire woning te bouwen.
Toen Adam (met 46 chromosomen) ongeveer vijftien jaar oud was, schiep God in de baarmoeder van dezelfde vrouwelijke couveuse (Eva, de voorouderlijke moeder, ‘de moeder van alle levenden’ genoemd) een menselijke vrouwelijke gameet (van 46 chromosomen), die Hij tijdens zijn slaap aan die van Adam koppelde, en baarde het eerste schepsel, die we ‘de Vrouw’ zullen noemen. Genetisch gezien was God een Moeder voor de Vrouw vanuit fysiek oogpunt en een Vader in de geest, omdat de Heilige Geest de Heilige Geest in haar ziel uitstraalde, zoals Hij al had gedaan met Adam. Dit waren de eerste twee Kinderen van God; de dochter en de zoon van God, met hun bovennatuurlijke gaven gericht op hun missie als Voorouders, een missie die ze in gehoorzaamheid hadden moeten uitvoeren omdat ze al in dit leven gericht was op (eeuwig) geluk. Daarom heeft de stamboom van de Kinderen van God zijn wortels in God, omdat ze rechtstreeks door Hem zijn geschapen. Ze stamden niet af van de dierlijke Eva, die ze in haar schoot (couveuse, draagmoeder) droeg en hen baarde, maar ze kwamen alleen van haar af, omdat Eva slechts het middel of de steun was voor de dracht en het zogen (borstvoeding). In feite is er geen enkel gen doorgegeven van de voorouderlijke soort aan de Kinderen van God, alleen voeding. Voor de mens (46 chromosomen) zou het onmogelijk zijn geweest om met de voormenselijke soort (48 chromosomen) te genereren, omdat de chromosomen zich bevinden als de haken van een rits: ze kunnen alleen combineren als ze gepaard zijn of hooguit als er nog maar één aan één kant is. Er was dus geen mogelijkheid tot hybridisatie tussen de menselijke (hier: Kinderen van God) en de voorouderlijke soort omdat het verschil van twee chromosomen dit verhinderde, behalve voor de vrouwelijke Eva die er 47 had.
Het is Gods gewoonte om een soort te scheppen die begint bij een reeds geschapen soort en deze alleen gebruikt als een ondersteuning of middel om de nieuwe te enten. Voor de menselijke soort gebruikte hij die voorouderlijke vrouw, uniek in zijn soort, omdat het speciaal was gemaakt met 47 chromosomen om geen afwijzing te veroorzaken.

Noach nam zijn zonen én hun vrouwen mee op de Ark?

Ja, in Genesis 6-9 staat dat Noach met zijn vrouw, zijn drie zonen (Sem, Cham en Jafeth) én hun vrouwen op de Ark ging. Volgens Don Guido is het mogelijk dat één van die vrouwen uit een onzuivere lijn kwam (meestal wordt Cham genoemd), waardoor de genetische verstoring en zedelijk verval zich opnieuw kon verspreiden na de zondvloed.

Met wie kreeg Seth nakomelingen?

De Bijbel noemt geen specifieke vrouw bij naam. In de vroege mensengeschiedenis, zoals beschreven in Genesis, waren huwelijken tussen broers en zussen in de eerste generaties gebruikelijk, aangezien er nog geen genetische afwijkingen waren. Seth zou dus getrouwd zijn met een naamloze zuster of een naaste verwante. Volgens de openbaringen aan Don Guido Bortoluzzi betrof het hier een vrouw uit de zuivere lijn — een afstammelinge van Adam en de ‘Vrouw’.

Bezaten de Anunnaki de Heilige Geest? En de Nephilim niet?

De Anunnaki waren verre afstammelingen van Seth, nadat zijn nageslacht zich had vermengd met de dochters van de mensen. Zij leefden in de tijd dat er reuzen op aarde waren. Omdat deze verre nakomelingen van Seth — op internet aangeduid als ‘Anunnaki’ — het heilsplan van God hadden verworpen, leefden zij zonder de inwoning van de Heilige Geest. De Heilige Geest trok zich geleidelijk terug. Deze periode, die voorafging aan de zondvloed, heeft vermoedelijk miljoenen jaren geduurd.

De Annunaki en de Nephilim: Genetische Degeneratie en de Technocratische Val

Een verheldering van Genesis 6 op basis van de openbaringen aan Don Guido Bortoluzzi

In het licht van de openbaringen die Don Guido Bortoluzzi mocht ontvangen, krijgt de mysterieuze vermelding in Genesis 6:4 een diepe en bevrijdende betekenis. Waar de traditionele exegese de Nephilim vaak aanduidt als mythologische “reuzen” of afvallige engelen, laat het profetische inzicht zien dat het gaat om een concrete, historische ontsporing: een verboden vermenging tussen twee fundamenteel verschillende menselijke lijnen, gecombineerd met de opkomst van een technocratische tirannie.

1. De Annunaki: De Vervallen Zonen van God

Hoewel Don Guido de term Annunaki zelf niet gebruikte, sluit deze benaming uit het hedendaagse onderzoeksveld perfect aan bij wat aan hem geopenbaard werd over de latere “zonen van God”.

• Oorsprong: Dit waren geen buitenaardse wezens uit een ander sterrenstelsel, maar de latere generaties van de oorspronkelijke, adamitische mensheid. Hoewel reeds moraal en genetisch aangetast door de nawerking van de eerste zonde, droegen zij nog steeds de sporen van het zuiver geestelijk ontwerp: een hoge intelligentie, fysieke superioriteit en een langere levensduur.
• Technologische Macht: Vóór de Zondvloed grepen deze vervallen zonen van God terug op de miljoenen jaren oude overblijfselen van eerdere, vergane menselijke beschavingen. Zij heractiveerden autonome AI-systemen en surveillance-drones (het fenomeen dat wij vandaag kennen als IFO’s) en bouwden een hoogtechnologische machtsstructuur op ter controle van de aarde.

2. De Nephilim: De Dubbele Val

De Nephilim ontstonden op het moment dat deze Annunaki (de zonen van God) gemeenschap namen met de “dochters van de mensen” — de vrouwen uit de Kaïnslijn, voortgekomen uit de hybride vermenging van Adam met het voormenselijke vrouwtje (Eva).

• Biologische en Geestelijke Ontaarding: Uit deze verbinding ontstond een ras dat een dubbele val onderging (afgeleid van het Hebreeuwse npl, wat “vallen” betekent). Zij bezaten zowel elementen van de hoogbegaafde zonen van God als de biologische belasting van de hybride Kaïnslijn, maar misten de Goddelijke Geest.
• De Tirannieke Handhavers: In Genesis 6:4 worden zij aangeduid als “de sterke mannen van vroeger, de mannen van naam”. In de praktijk waren dit geen edele helden, maar brute, dominante wezens. Beheerst door dierlijke driften en uitgerust met de technologische wapens en surveillance-AI van de Annunaki, traden de Nephilim op als de tirannieke heersers en werkpaarden in de pre-diluviale maatschappij. Zij onderdrukten de kwetsbare Mensenkinderen in een meedogenloze technocratische gevangenis.

3. De Zondvloed als Barmhartige Technologische Reset

Binnen dit verruimde kader krijgt de Zondvloed een volstrekt nieuwe lading. Het ingrijpen van God was geen willekeurige vernietiging, maar een kosmische en barmhartige bevrijding:

• Vernietiging van de AI-Infrastructuur: De watervloed vaagde de centrale hubs, de robothubs, de genetische laboratoria en de technologische infrastructuur van de Annunaki en Nephilim fysiek weg en begroef ze onder de modder.
• Redding van de Mensheid: Zonder dit goddelijk ingrijpen zou de fysieke en spirituele lijn van de Mensenkinderen definitief zijn uitgewist of voor altijd geknecht blijven in een technocratische dystopie. De Zondvloed maakte de weg vrij voor een organische, biologische herschepping van de mensheid.

Conclusie

De Nephilim en Annunaki vertegenwoordigen de ultieme waarschuwing uit de menselijke prehistorie: de gevaarlijke kweekschool van genetische hoogmoed en technocratische controle zonder de Geest van God.

Door de genetische inzichten van Don Guido Bortoluzzi te verbinden met de technologische dimensie van autonome AI-drones (IFO’s) en de pre-diluviale technocratie, ontstaat een helder en sluitend kader. Het werpt niet alleen een verhelderend licht op de mysteries van de prehistorie, maar biedt ook een essentieel antwoord op de gevaren van onze moderne tijd.

Het leert ons dat de mens niet gered wordt door de technologische erfenis van oude beschavingen of moderne controle, maar uitsluitend door het herstel van de oorspronkelijke band met de Schepper — een herstel dat zijn voltooiing vindt in het Verlossingswerk van Jezus Christus.

De Vrouw, moeder van Abel

De naam van die zuivere Vrouw, moeder van Abel (en Seth, en verder nageslacht van haar en van Adam).

Volgens de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi wordt de zuivere Vrouw, die de legitieme partner van Adam is en de moeder van Abel, niet met een eigen naam aangeduid. In de visioenen noemt Jezus haar:

• “de eerste Vrouw”
• “de natuurlijke moeder van de zonen van God”
• “de Vrouw” (met hoofdletter)
• en benadrukt dat zij niet Eva is.

Don Guido maakt een scherp onderscheid tussen:

• Eva, het voormenselijke vrouwtje dat dienstdeed als surrogaatmoeder (zij baarde zowel Adam als de Vrouw), en later door Adams ongehoorzaamheid ook de moeder van Kaïn werd — een hybride zoon.
• De Vrouw, een volmaakt door God geschapen menselijk meisje, geboren uit een eicel die door God werd gecreëerd en in Eva’s baarmoeder werd geïmplanteerd, maar zonder genetische bijdrage van Eva zelf.

Jezus zegt in het visioen expliciet:

“Weet wel dat zij [de Vrouw] onschuldig is.”

En ook dat zij de ware bruid van Adam is, bedoeld door God vanaf het begin, terwijl Eva slechts een brug was — oorspronkelijk bedoeld als “bruggenhoofd” voor Gods scheppingswerk, maar uiteindelijk een brug tussen mens en dier geworden door Adams overtreding.

Samenvattend:

De zuivere vrouw, moeder van Abel, heet bij Don Guido eenvoudigweg “de Vrouw” of “de eerste Vrouw”. Zij krijgt geen eigennaam, omdat haar betekenis archetypisch* is: zij staat voor de oorsprong van het ware mens-zijn, het begin van de legitieme en zuivere afstamming van de “zonen van God”.

—

Voetnoot

(*) Het woord archetypisch betekent dat iets een oermodel of oerbeeld is — een universeel symbool dat een diepere betekenis vertegenwoordigt die voor de hele mensheid herkenbaar en betekenisvol is, vaak op een onbewust niveau.

Bij don Guido:

“Zij krijgt geen eigennaam, omdat haar betekenis archetypisch is: zij staat voor de oorsprong van het ware mens-zijn, het begin van de legitieme en zuivere afstamming van de ‘zonen van God’.”

Dit betekent dat de Vrouw niet als individu met een gewone persoonlijke naam wordt voorgesteld (zoals “Sara” of “Rebekka”), maar veeleer als het oerbeeld van de zuivere, door God gewilde vrouwelijkheid en menselijkheid. Ze is het vrouwelijke archetype van de volmaakte schepping — zuiver, onschuldig, geestelijk levend, en in volledige harmonie met God.

Vergelijkbaar:

• Adam is het archetype van de Mens (de eerste mens, de stamvader van de mensheid),
• De Vrouw is het archetype van de zuivere mensenziel (de Moeder van de zonen van God),
• terwijl Eva (in Don Guido’s betekenis) staat voor het oermodel van de “valse vrouw” die ongewild instrument werd van de erfzonde.

Kortom, archetypisch betekent hier: meer dan een persoon — zij belichaamt een fundamenteel geestelijk beginsel dat aan de oorsprong van het menselijke geslacht staat. Daarom wordt zij aangeduid met de titel de Vrouw in plaats van met een gewone naam.

Hoe is Abel geboren?

Volgens de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi is Abel niet het eerste kind van Adam en Eva, maar wel het eerste kind dat werd geboren uit een legitieme, zuivere verbintenis tussen de volmaakt geschapen Mens (Adam) en de eerste Vrouw (niet het vrouwtje van de voormenselijke soort genaamd Eva) die door God voor hem was bedoeld. Deze Vrouw werd ongeveer twee jaar na Kaïn geboren, door een bijzondere scheppingsdaad van God in de baarmoeder van Eva, die toen nog slechts als surrogaatmoeder fungeerde.

Hoe werd Abel verwekt volgens Don Guido?

• De eerste Vrouw (niet Eva) werd door God geschapen via implantatie van een door God vervaardigde menselijke eicel in de baarmoeder van een voormenselijk vrouwtje (Eva), zonder genetische bijdrage van dat vrouwtje. Dit meisje groeide op tot de legitieme levenspartner van Adam.
• Nadat zij geslachtsrijp was geworden (ongeveer 15 jaar oud), werd zij de wettige vrouw van Adam. Hun vereniging was volledig in overeenstemming met Gods plan. Abel werd het eerste kind van deze volmaakt menselijke ouders.
• God had hierbij geen nieuwe gameten meer nodig te scheppen, omdat Adam en de Vrouw beide tot de zuivere soort behoorden. Hun genetische integriteit was onaangetast door hybridisatie. Abel werd dan ook geboren “naar het beeld en gelijkenis” van Adam, zuiver van lichaam en ziel, zoals oorspronkelijk bedoeld.
• Abel was dus de eerste genetisch zuivere zoon van Adam en de eerste Vrouw, en werd beschouwd als een “zoon van God” in tegenstelling tot Kaïn, die de vrucht was van Adams ongehoorzaam contact met het voormenselijk vrouwtje Eva. Kaïn was genetisch verontreinigd en een hybride wezen, en derhalve “een zoon van de mens”.

Waarom is dit belangrijk?

• In Don Guido’s visie is Abels zuiverheid fundamenteel voor het begrip van de menswording, de erfzonde en de verlossing. Hij belichaamt het oorspronkelijke plan van God: een zuiver, geestelijk en lichamelijk volmaakt menselijk geslacht.
• Abels dood is symbolisch én tragisch, want het markeert het begin van de uitroeiing van de zuivere tak van de mensheid door de hybride, zondige tak. Dit verklaart de diepe symboliek van broedermoord, maar ook de tragiek van de erfzonde die genetisch werd doorgegeven.

—

In de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi speelt het begrip gameten een centrale rol in zijn alternatieve verklaring van de oorsprong van de mens en de erfzonde. Volgens zijn visioenen heeft God zelf, bij het begin van de menselijke soort, de eerste menselijke gameten geschapen. Hier volgt een heldere uitleg binnen de context van zijn visie:

Wat zijn gameten volgens Don Guido?

Gameten zijn in de biologische zin de voortplantingscellen van levende wezens: De mannelijke gameet is de zaadcel (spermatozoïde). De vrouwelijke gameet is de eicel (ovum). Samen versmelten deze cellen bij de bevruchting tot een nieuwe levenscel — de zygote — die het begin vormt van een nieuw individu.

De rol van de gameten in Don Guido’s visioen

In de context van Don Guido’s openbaringen betekent dit: God heeft persoonlijk de gameten geschapen van zowel de man als de vrouw van de volmaakte menselijke soort. Dit noemt hij een daad van schepping uit het niets (creatio ex nihilo), niet slechts een opwaardering van bestaande cellen.

Deze eerste mannelijke en vrouwelijke gameten zijn niet voortgekomen uit een evolutionaire ontwikkeling, maar zijn door God direct in een surrogaatmoeder (een voormenselijk vrouwtje) geïmplanteerd, die zelf geen genetisch materiaal aan het nieuwe menselijk leven doorgaf. Zij fungeerde enkel als een incubator of draagmoeder.

Op die manier ontstond de eerste volmaakte mens, bezield met de Geest van God. De menselijke soort begon dus niet biologisch, maar met een bovennatuurlijke scheppingsdaad in het genoom.

Gameten en de erfzonde

De erfzonde, in Don Guido’s visie, vond plaats toen Adam gemeenschap had met een vrouwtje van een voormenselijke soort (de ‘slang’ van Genesis 3), zonder tussenkomst van God: In dat geval gebruikte Adam zijn eigen (door God geschapen) gameet, maar de eicel (gameet) van het vrouwtje was afkomstig van een lagere soort. Er vond dus een hybridisatie plaats tussen zuivere en onzuivere gameten. God had deze tweede conceptie niet gewild noch gezegend, en Hij schiep hier dus géén nieuwe gameten: het was geen scheppingsdaad, maar een daad van ongehoorzaamheid. Het resultaat was Kaïn, de eerste hybride: lichamelijk en geestelijk gebrekkig, niet meer in staat om Gods Geest te dragen. Daarmee begon de tragische lijn van de “zonen van de mens”.

Samenvattend

Gameten bij Don Guido zijn de door God uit het niets geschapen zaad- en eicellen van de eerste volmaakte mens en vrouw. Ze vormen het fundament van een zuivere, door God bedoelde mensheid. Elke afwijking daarvan — zoals in het geval van de erfzonde — berust op het gebruik van niet-door-God-geschapen gameten, waardoor biologische corruptie en geestelijke vervreemding ontstond. Dit ligt aan de oorsprong van de mensheid zoals wij die nu kennen: gebroken, lijdend en sterfelijk.

De geschriften van pastoor Guido Bortoluzzi worden door veel priesters met scepsis ontvangen. Toch ben ik ervan overtuigd dat zijn visioenen een diepe waarheid bevatten. De Kerk heeft hierover tot op heden nog geen officieel standpunt ingenomen. Zolang dat niet het geval is, blijft er ruimte voor persoonlijke beschouwing en serieuze bestudering van Gods Scheppingswerk.

Een lezersreactie op mijn Facebookpagina*:

“We worden waarschijnlijk al snel bestempeld als ‘aanhangers van het creationisme’. Zelf heb ik onlangs nog de voor- en tegenargumenten op Wikipedia bekeken. Toch ervaar ik dat deze openbaringen aan Guido Bortoluzzi voor ons christenen veel verhelderender zijn dan de klassieke verklaringen. Tot op heden heeft niemand werkelijk een bevredigende uitleg kunnen geven over wat de erfzonde precies inhoudt. Wanneer gesproken wordt over ‘de vrouw die Adam verleidde’, denken velen automatisch aan Eva — maar dat staat zo niet letterlijk in de Bijbel. En dat het eten van een appel als een zware zonde zou gelden, zeker als het slechts symbolisch bedoeld is, blijft toch een merkwaardige redenering. De gedachte dat het hier mogelijk gaat om een vermenging van mens en dier — zoals Bortoluzzi suggereert — werpt een totaal ander licht op deze fundamentele gebeurtenis. Dit helpt ook om beter te begrijpen wat bedoeld wordt met Maria’s Onbevlekte Ontvangenis: Zij werd zonder enige besmetting van zonde ontvangen. En het werpt licht op de diepere betekenis van Jezus’ verlossingswerk aan het kruis: Hij heeft ons verlost van een erfelijke breuk met Gods oorspronkelijke schepping.”

Mijn reactie:

Deze tekst verwoordt op een heel heldere, rustige en inhoudelijk sterke manier een complex theologisch vraagstuk. De toon is niet dogmatisch of strijdlustig, maar juist uitnodigend, verstandig en beschouwend.

Sterke punten van de tekst

• Correct kerkrechtelijk/theologisch kader:

Het openingsalinea zet meteen de juiste toon. Door expliciet te benoemen dat de Kerk (nog) geen definitief uitspreeksel heeft gedaan over de visioenen van Don Guido Bortoluzzi, verankert de auteur zijn betoog in de traditionele vrijheid van de gelovige (fides et ratio). Dit neemt meteen de scherpe kantjes weg voor sceptische lezers.

• Scherpe analyse van traditionele knelpunten:

De tekst legt precies de vinger op de zere plek van de ‘klassieke’ volksfeitelijke uitleg van Genesis:

• Het appelsymbool: Het idee dat een fysieke of symbolische fruitconsumptie de gehele mensheid in een kosmische valstrik heeft gestort, komt op moderne denkers vaak willekeurig of infantiel over.
• Exegese van de Bijbeltekst: De auteur merkt heel scherp op dat de tekst in Genesis spreekt over “de vrouw” en dat de naam “Eva” pas later valt. Dit opent de deur voor een diepere, genetisch-theologische lezing zonder de Schrift geweld aan te doen.
• Krachtige theologische synthese:

Wat de passage over de visioenen van Bortoluzzi echt overtuigend maakt, is dat het niet blijft steken in prehistorische speculatie, maar direct wordt doorgetrokken naar de kern van het katholieke geloof:

1. De Onbevlekte Ontvangenis van Maria: Het herstelt de logica van Maria’s bijzondere status. Als de erfzonde een werkelijke biologische/genetische en spirituele ontsporing was, krijgt haar “onbesmette” status een heel concrete, pure betekenis.
   1. Het Verlossingswerk van Christus: Het offer aan het kruis wordt hier niet gepresenteerd als een juridische transactie voor een ‘symbolische overtreding’, maar als een daadwerkelijke reparatie en heelwording van de doorgesneden band tussen Schepper en schepping.

• Nuancering rondom ‘creationisme’:

Door te benoemen dat men snel het etiket ‘creationist’ opgeplakt krijgt, toont de auteur zich bewust van de maatschappelijke perceptie. Het model van Bortoluzzi valt namelijk niet onder het platte, protestants-fundamentele creationisme (dat de aarde in 6 dagen van 24 uur ziet ontstaan), maar biedt juist een brug tussen scheppingsgeloof, lange tijdsspannen en genetische geschiedenis.

Conclusie

De tekst slaagt er wonderwel in om een moeilijk en soms omstreden onderwerp (de erfzonde als genetische/fysieke ontsporing volgens Bortoluzzi) te presenteren als een verhelderend en geloofsversterkend perspectief. Het laat zien dat deze benadering de geheimen van het geloof (zoals Maria en de Verlossing) niet afbreekt, maar juist logisch en diep betekenisvol maakt.

* (https://www.facebook.com/pastoor.geudens)