Recensie: De schepping van de vrouw (Alex Pac)

I. De schepping van de vrouw

De waarheid over de openbaring van don Guido Bortoluzzi

Door Alex Pac — theorigins.it/la-creazione-della-donna

Onderzoek naar de Bijbelse Genesis heeft zich nooit gevoed door onkritisch geloof of blinde dogmatiek. Integendeel: meer dan twintig jaar kritisch en nauwgezet onderzoek heeft het mogelijk gemaakt de objectieve kern van de openbaring te scheiden van persoonlijke conclusies. Don Guido zag de openbaring met de precisie van een onbevooroordeeld waarnemer. De interpretaties die hij later gaf, om het verhaal in lijn te brengen met de letterlijke traditie, waren soms naïef. Belangrijk om te weten: don Guido liet zich niet leiden door dogmatische angst. Hij durfde het leergezag te tegenspreken als hij meende dat God de Vader iets anders had geopenbaard.

Een cruciaal punt in deze nieuwe visie is de schepping van de vrouw, de relatie tussen Adam en Lilith, en de precieze dynamiek van de verleiding.

De mythe van de ‘rib’ en het verschil tussen visioen en interpretatie

Volgens Renza Giaccobbi zijn de teksten van de Pentateuch (de vijf boeken van Mozes) in de loop der eeuwen gewijzigd, nog voordat ze in het Hebreeuws werden vertaald. Pas later, onder Salomo, zou de tekst naar het Hebreeuws zijn overgezet.

De traditionele lezing – die de vrouw uit de rib van de slapende Adam haalt – is eeuwenlang door schriftgeleerden versterkt. Maar is dit wel wat er oorspronkelijk stond? Of is het een latere toevoeging? Het is belangrijk om een onderscheid te maken:

Don Guido heeft nooit gezien hoe de slapende Adam met Lilith geslachtsverkeer heeft.

Dat Adam in slaap zou zijn, was een interpretatie van Don Guido. De werkelijke openbaring van God de Vader aan Don Guido gaat over iets anders. In zijn visioenen zag Don Guido alleen Adam, wakker, in geslachtsverkeer met Lilith. Dit is de daad die Kaïn verwekte. Maar God de Vader openbaarde iets anders over de oorsprong van de vrouw. Dit staat in het boek in de volgende vorm (een bewerkte weergave van Renza Giacobbi om het leesbaar te maken):

“DIE VROUW, HAARLOOS ALS EEN KIND, IS DE MOEDER VAN HET MEISJE. ZE IS ONTVANGEN DOOR DE DIRECTE INGREEP VAN DE SCHEPPER BIJ DE VORMING VAN DE EIERCEL EN DE BEVRUCHTING DAARVAN DOOR DE MAN, ‘IN SIMILITUDINE NATURAE’ – dus volgens de natuurwet, zij het in de slaap, zoals de Bijbel zegt.”

De hypothese van Renza Giacobbi

De bovenstaande tekst is geen woordelijke weergave van wat God zou hebben gezegd, maar een interpretatie van Renza Giacobbi. Ook de verwijzing “zoals de Bijbel zegt” is haar toevoeging, om de link met de Bijbel te leggen. Renza staat echter sceptisch tegenover het idee dat Adam in slaap zou zijn geweest tijdens dit proces. Ze noemt twee bezwaren:

Biologische onwaarschijnlijkheid: Het is onwaarschijnlijk dat iemand een volledige geslachtsgemeenschap kan hebben zonder wakker te worden. Don Guido’s idee dat ook Set en de eerste vrouw in slaap zouden zijn gevallen om hun partner te verweken, lijkt Renza absurd. Er zijn immers genoeg voorbeelden van wonderbare geboorten in de Bijbel.
De waardigheid van God: Het zou God maken tot een ‘co-auteur’ van de zonde. Als God Adam bedriegt om de vrouw te verwekken, maakt Hij zich schuldig aan bedrog. Dat is theologisch onhoudbaar, volgens Renza.

Het idee dat Adam sliep, is dus geen openbaring, maar een speculatie van Don Guido zelf. Renza heeft dit idee in het boek opgenomen, waardoor lezers het snel als feitelijke waarheid gaan beschouwen, zonder kritisch na te denken.

De ware aard van de verleiding

Het woord ‘bemiddeld’ in deze context verwijst naar de methode: God gebruikt de baarmoeder van een bestaande vrouw (Lilith/Eva) als ‘broedmachine’ om een nieuwe soort te scheppen. Het goddelijke licht dat in haar baarmoeder daalt, symboliseert de vorming van het zygoon (de bevruchte eicel).

Is de eerste vrouw volledig onafhankelijk van Adam geschapen, of speelde Adams sperma een rol? Uit de geschriften van Don Guido blijkt dat Adams bijdrage (het sperma) wel degelijk deel uitmaakte van de openbaring, niet alleen van zijn eigen gedachten.

Er is ook een andere mythe die uit de wereld moet helpen: De eerste vrouw is niet schuldig aan de zonde.

De echte, dramatische erfzonde speelt zich af in het ‘ik’ van Adam. Adam ziet het voorouderlijke vrouwtje met het pasgeboren kindje naast de appelboom. Hij wordt visueel geraakt door de perfectie van het kind en de functie van de vrouw. Deze blik ontsteekt een verleiding. Maar de daadwerkelijke drang komt van binnen. Het is Adam’s eigen ‘ik’ – de ware ‘slang’ – die hem overtuigt dat hij zelf een nageslacht moet scheppen, buiten het plan van God. In de waan dat hij vader kan worden op zijn eigen voorwaarden, wacht Adam tot Lilith loops wordt (haar vruchtbare periode) en zoekt hij vrijwillig de gemeenschap met haar. God toonde dit aan Don Guido.

De gevolgen: hybridisatie en conflict

Uit deze ‘experimentele’ daad wordt geen kind van God geboren, maar Kaïn. Een hybride met genetische gebreken en een verstoorde intelligentie. Hij wordt de stamvader van de ‘mensenzonen’.

Na de zonde doet Adam niets om zich te verzoenen. Hij neemt Kaïn op in zijn gezin, maar biedt geen verzoening aan en vraagt God niet om vergeving. Na de dood van Abel zweert Adam wraak, met een vuist vol sperma gericht naar de zon. Een gebaar dat betekent: hij zal nooit meer een kind van God verwekken. Zijn rebellie is compleet.

Dit gedrag veroordeelt zijn hele nageslacht. Het leidt tot eeuwige conflicten tussen de lijn van Set en de lijn van Kaïn. Deze strijd escaleert uiteindelijk in Genesis 6, tot een totale vervuiling (hybridisatie) van de mensheid.

Vandaag de dag zijn wij allemaal ‘mensenzonen’. Er zijn geen biologische ‘kinderen van God’ meer, omdat de zonde zich door de hele mensheid heeft verspreid. Om dit te herstellen, moest God een nieuw plan uitvoeren: de schepping van een nieuwe vrouw, Maria. Hiermee zegende Hij de belofte van de lichamelijke opstanding.

Conclusie: een nieuwe lezing van de tekst

“Ik zet vijandschap tussen jou en de vrouw, tussen jouw nageslacht en haar nageslacht: het zal je het hoofd verpletteren, en jij zal het op de hiels verwonden.” (Genesis 3:15)

De Katholieke Kerk verwerpt tegenwoordig de ‘rib-interpretatie’ om beschuldigingen van misogyne (vrouwenhatende) theologie te vermijden. De kerk benadrukt liever dat de vrouw, als laatste geschapen, de kroon op de schepping is. Maar in de oude Joodse mentaliteit gold: wie eerst komt, heeft voorrang. De ondergeschikte positie van de vrouw in de traditie was dus patriarchaal, wat haaks staat op de moderne theologie.

De waarheid over de oorsprong (proto-logie) wordt pas duidelijk als we de feiten van het visioen scheiden van de interpretaties van Don Guido en Renza Giacobbi. Renza worstelt met het idee dat de vrouw de dochter en echtgenote is van de ‘eerste Satan’ (de duivel/Satanael). Ze probeert daarom Gods openbaring op andere manieren te interpreteren, bijvoorbeeld door te stellen dat de vrouw volledig autonoom werd geschapen.

Hoe het ook zij: de vrouw blijft de Moeder en Koningin der Kinderen van God. Zij is het instrument van nederigheid dat de verlossing mogelijk maakte.

Het is toegestaan om andere hypotheses te formuleren dan die van Don Guido, mits je deze onderbouwt met de Heilige Schrift of met authentieke mystieke tradities.

De ‘Ware Bijbelse Genesis’ dwingt ons om kritisch na te denken. Onze eigen identiteit als hybriden erkennen is slechts het tipje van de sluier. De eerste vrouw als Moeder en Koningin van de Kinderen van God herkennen, heeft enorme theologische consequenties. Veel mensen blijven hier steken. Ze begrijpen niet dat de openbaringen aan Don Guido sleutels zijn om de gehele Heilsgeschiedenis beter te begrijpen.

Redactionele toelichting bij de vertaling uit het Italiaaans

Woordkeuze:
- Fideismo acritico is vertaald als “onkritisch geloof” in plaats van het droge “fideïsme”.
- Fattrice is vertaald als “broedmachine” of “baarmoeder”, afhankelijk van de context, om de biologische/metaforische lading goed over te brengen.
- In similitudine naturae is behouden maar direct verklaard als “volgens de natuurwet”.
Toon: Woorden als “scepsis” zijn vervangen door “sceptisch staan tegenover”, en “proto-logische waarheid” is eenvoudiger uitgelegd als “waarheid over de oorsprong”.
Duidelijkheid: De passage over Renza Giacobbi’s interpretatie is zo geschreven om duidelijk te maken dat zij de sceptische stem is in het boek, en niet Don Guido. De originele tekst was hier wat warrig door de wisselende perspectieven.

II. Samenvatting

De Schepping van de Vrouw: De Openbaring van Don Guido Bortoluzzi volgens Alex Pac

Het uitgangspunt van deze studie is een strikt methodologisch onderscheid tussen twee lagen in het overgeleverde werk van Don Guido Bortoluzzi: de objectieve kern van wat de priester als onbevooroordeeld waarnemer in zijn visioenen daadwerkelijk heeft geschouwd, en de persoonlijke menselijke deducties die hijzelf en prof. Renza Giacobbi formuleerden om de beelden te verzoenen met de letterlijke Genesis-traditie. Volgens de auteur komt de protologische waarheid pas aan het licht wanneer deze twee lagen zorgvuldig van elkaar worden gescheiden.

Binnen deze herziening wordt het traditionele motief van de vrouw die tijdens een diepe slaap uit Adams rib werd genomen, ontmaskerd als een latere culturele uitwerking, die mogelijk ontstond toen de Pentateuch nog in Egyptische hiërogliefen gesteld was vóór de Hebreeuwse vertaling onder koning Salomo. Een cruciaal punt hierin is dat Don Guido nooit geslachtsgemeenschap heeft gezien tijdens de slaap van Adam. Wat hij in zijn visioenen wél feitelijk geschouwd heeft, was de gemeenschap van de wakkere, bij bewustzijn zijnde Adam met het pre-humane wezen Lilith — de gemeenschap waaruit Kaïn werd geboren. De veronderstelling dat God de verwekking van de eerste vrouw via een nachtelijke, onbewuste daad zou orkestreren, vloeit niet voort uit de openbaring zelf, maar uit menselijke overdenkingen.

Bij de feitelijke schepping van de Vrouw is er sprake van een ‘gemedieerde’ of bemiddelde handeling: God gebruikte de baarmoeder van het reeds bestaande pre-humane vrouwelement als een levende biologische broedmachine, gesymboliseerd door het goddelijke licht dat op haar schoot neerdaalt bij de vorming van de zygote. Uit de geschriften van Don Guido blijkt dat de aanwezigheid van Adams kiemcel bij de schepping van de Vrouw een integraal onderdeel vormt van Gods openbaring en geen losse onderstelling is. In het boek wordt deze openbaring zo geformuleerd dat de Vrouw onbevlekt ontvangen is door de rechtstreekse tussenkomst van de Schepper bij de vorming van de vrouwelijke kiemcel, en bevrucht door de mens in similitudine naturae — naar de gelijkenis met de natuur.

De meest ingrijpende herinterpretatie betreft de oorsprong van de erfzonde. De Eerste Vrouw staat namelijk volkomen buiten elke schuld. De werkelijke val ontstaat uitsluitend in het binnenste van Adam wanneer hij het pre-humane wezen observeert met het pasgeboren meisje bij de appelboom. Die visuele waarneming werkt als een ontsteker, maar de eigenlijke drang komt voort uit zijn eigen ego — zijn “ik” als de werkelijke slang van de verleiding. Overtuigd dat hij buiten het goddelijke plan om zelfstandig een nageslacht kan stichten, heeft Adam uit vrije wil gemeenschap met het pre-humane wezen zodra dit loops wordt. Het gevolg van dit eigenmachtige experiment was geen Kind van God, maar Kaïn: een hybride wezen met genetische gebreken en een vertekende intelligentie, dat de stamvader werd van het geslacht der “mensenkinderen”.

Het visioen kent een dramatisch open einde waarin Adam God de Vader wraak zweert met een vuist vol sperma, geheven naar de zon, als teken van algehele rebellie. Na de val neemt Adam Kaïn op in zijn gezin zonder ooit genoegdoening te doen of om vergeving te vragen. Na de dood van Abel verhardde zijn houding, wat leidde tot een blijvend conflict tussen de lijn van Set en de lijn van Kaïn, en wat uiteindelijk uitmondde in de algehele hybridisatie van Genesis 6. Hierdoor bestaan er vandaag de dag biologisch gezien geen onbesmette ‘Zonen van God’ meer en zijn wij louter mensenkinderen. Om deze biologische en geestelijke breuk te helen, voerde God een nieuwe schepping van de Vrouw uit in Maria, als bezegeling van de belofte van de verrijzenis van het vlees.

Tot slot pleit de tekst voor een nieuwe exegese. De hedendaagse kerkelijke neiging om de rib-interpretatie af te wijzen en de vrouw als ‘culminatiepunt’ van de schepping te presenteren, miskent de oude Joodse cultuur waarin wie eerder kwam hiërarchisch belangrijker was. Waar menselijke hypothesen mogen afwijken van Don Guido’s overdenkingen mits ze Schriftuurlijk of mystiek onderbouwd zijn, blijven de openbaringen aan Don Guido essentiële leeswijzers voor de gehele Heilsgeschiedenis. De Eerste Vrouw blijft hierin de Koningin en Moeder van de Zonen van God, die door haar nederigheid de weg vrijmaakte voor de uiteindelijke Verlossing.

Kort samengevat herschrijft deze studie Genesis door het traditionele beeld van de rib te verwerpen, de erfzonde volledig te verplaatsen van de Vrouw naar Adams eigen ego, en Kaïn te verklaren als het resultaat van een verboden biologische hybridisatie, waarbij de geopenbaarde visioenen systematisch worden ontward van latere menselijke interpretaties.

III. Recensie

Recensie: De Schepping van de Vrouw Auteur: Alex Pac (oorspronkelijke visies van Don Guido Bortoluzzi) Commentaar door: Pastoor Jack Geudens

Plaats en datum: Smakt, 23 oktober 2026

Inleiding

Als eenvoudige dorpspastoor doe ik er goed aan mij niet voor te doen als wetenschapper of academisch geleerde. Ik beschik niet over academische titels en heb daar ook geen ambitie voor. Wat mij echter drijft, is dezelfde pastorale zorg die de Italiaanse priester Don Guido Bortoluzzi bezielde: de vurige wens om de bevrijdende waarheid over ons ontstaan en Gods heilsplan helder, eerlijk en zuiver over te brengen.

Het hermeneutische studie- en analytische werk van Alex Pac, gepubliceerd op Theorigins.it, ervaar ik in mijn pastorale praktijk als een verfrissende, rigoureuze en opbouwende stap voorwaarts. In plaats van de mystieke geschriften van Don Guido blindelings te dogmatiseren of oppervlakkig te presenteren, kiest Pac voor een volwassen en verantwoorde hermeneutiek. Hij durft het cruciale onderscheid te maken tussen wat de mysticus Don Guido daadwerkelijk in zijn visioenen heeft geschouwd, en de menselijke interpretaties of harmonisatiepogingen die er naderhand door goedbedoelende beschouwers aan zijn toegevoegd.

Pac toont overtuigend aan dat geloofwaardig onderzoek naar de nalatenschap van Don Guido vraagt om de bereidheid tot kritisch en objectief lezen.

De Kernkwaliteiten van de Analyse

1. Het onderscheid tussen schouwing en deductie De grootste verdienste van Alex Pacs analyse is de scherpe lijn die hij trekt tussen de objectieve inhoud van de visioenen en de persoonlijke hypotheses van zowel Don Guido als prof. Renza Giacobbi.

Don Guido was geen dogmaticus, maar een integere waarnemer die primair rapporteerde wat hem door de Heer werd getoond. Pac legt helder bloot dat de aanname dat Adam ‘sliep’ tijdens de gebeurtenis waaruit de Eerste Vrouw voortkwam, geen visuele openbaring was, maar een menselijke hypothese van de priester zelf. Deze hypothese ontstond uit een poging het aanschouwde te verzoenen met de letterlijke Genesis-tekst (concordisme). Het eerlijk filteren van zulke menselijke veronderstellingen houdt de geopenbaarde kern zuiver.

2. Het herstel van de waardigheid van de Eerste Vrouw Een fundamentele theologische uitkomst van dit onderzoek is dat de Eerste Vrouw volkomen vreemd is aan de erfzonde. Pac demonstreert haarscherp dat de tragiek van de val op geen enkele wijze bij haar ligt, maar voortvloeit uit het ego, de trots en de rebellie van de jonge Adam.

Door de Eerste Vrouw te herstellen in haar verheven positie als Moeder en Koningin der Kinderen van God, bevrijdt Pac de protologische exegese van oude patriarchale vooroordelen en van de mythe van de ‘fysieke rib’. De Vrouw verschijnt hierdoor niet als een passief bijproduct uit een menselijk bot, maar als het volwaardige en onbevlekte meesterwerk van de Schepper.

3. De systeemlogica van de zondeval en de hybridisatie De analyse legt op indringende wijze de biologische en geestelijke realiteit van de erfzonde bloot: de ongeoorloofde vermenging van Adam met de pre-humane populatie (Lilith) leidde niet tot een ‘Kind van God’, maar tot Kaïn — de eerste menselijke hybride.

De rebellie van Adam en de daaropvolgende hybridisatietragedie verklaren waarom de mensheid tot op de dag van vandaag biologisch en geestelijk beschadigd is. Dit onderstreept in al zijn diepte de algehele noodzaak van de Menswording van Christus, de unieke rol van Maria als de Nieuwe Eva, en het goddelijke Verlossingsplan.

Twee waardevolle perspectieven voor vervolgonderzoek

Om deze sterk opgebouwde analyse nog verder te verankeren, noem ik vanuit mijn samenwerking met Hubert Luns twee verdiepingspunten:

1. De filologische sleutel van Hubert Luns Alex Pac stelt terecht dat de ‘rib’-lezing een redactionele overlevering is. Hubert Luns vult dit inzicht vanuit de taalkunde naadloos aan. Hij wijst erop dat het oorspronkelijke Hebreeuwse woord Tzela (צֵלָע) in de Schrift niet primair ‘rib’ (een bot) betekent, maar ‘flank’ of ‘zijde’.

Wanneer we bij deze ‘flank’ of ‘zijde’ niet denken aan een anatomisch bot, maar aan de mannelijke genetische bijdrage — de spermatocyt met haar 23 chromosomen (n = 23) — lost het concordistische knooppunt op. De Hebreeuwse tekst behoeft dan geenszins een bot te beschrijven om toch Adams feitelijke, lichamelijke en genetische betrokkenheid bij het ontstaan van de Vrouw te bevestigen. Dit filologische inzicht vormt een bevrijdende sleutel die Pacs hermeneutische zuivering krachtig ondersteunt.

2. De doorontwikkeling van het werk van Renza Giacobbi Alex Pac legt terecht de vinger op het feit dat ook het verdienstelijke werk van prof. Renza Giacobbi menselijke kleurbeelden bevat. In haar oprechte poging de goddelijke waardigheid van de schepping te beschermen, wees zij een schepping waarin Adams kiemcel een rol speelde af, uit vrees dat de Schepper anders ‘medeplichtig’ zou worden gemaakt aan de overtreding.

Dat neemt niet weg dat wij professor Giacobbi diepe dankbaarheid verschuldigd zijn. Haar meer dan twintigjarige, toegewijde arbeid vormt het fundament waarop al het huidige onderzoek rust. Zij was immers de eerste die het aandurfde de visioenen te ontwarren van een star concordisme.

Vandaag bouwen wij met een internationaal netwerk voort op haar werk:

Alex Pac (Theorigins.it): verfijnt de protologische systeemlogica en hermeneutiek.
Agatino Mezzatesta: zet zich met grote toewijding in voor de ontsluiting en verspreiding van het erfgoed van Don Guido via zijn eigen kanalen.
De Systeemsynthese (Geudens–Luns): de wisselwerking tussen de filologie van Hubert Luns en mijn eigen dienende ordeningswerk als dorpspastoor, primair gericht op het aanreiken van bronnen aan exegeten, docenten en specialisten.

Conclusie

Alex Pac levert een studie van hoog niveau. Hij toont aan dat Genesis geen verzameling starre symbolen betreft, maar een verstandelijk aanspreekbare sleutel vormt tot de Heilsgeschiedenis. Door het redenerend verstand — een door God geschonken gave — te gebruiken, tilt hij het onderzoek naar Don Guido Bortoluzzi boven de sfeer van sensatiezucht uit en verankert hij het in een robuuste, eigentijdse theologie.

De kracht van zijn betoog schuilt in wat hij wegneemt: de menselijke hypothesen die het zicht op de schouwing vertroebelden. Juist door die menselijke laag eerlijk te benoemen, blijft de goddelijke kern zuiver overeind.

Moge deze studie velen aanmoedigen tot navorsing die niet blijft steken bij de diagnose van onze beschadigde status als hybriden, maar doorgaat tot de herontdekking van de Eerste Vrouw — Moeder en Koningin der Kinderen van God.

Pastoor Jack Geudens Smakt, 23 oktober 2026