Recensie: De schepping van de vrouw (Alex Pac)

I. De schepping van de vrouw

De waarheid over de openbaring van don Guido Bortoluzzi

Door Alex Pac — theorigins.it/la-creazione-della-donna (google vertaling)

II. Samenvatting

De Schepping van de Vrouw: De Openbaring van Don Guido Bortoluzzi volgens Alex Pac

Het uitgangspunt van deze studie is een strikt methodologisch onderscheid tussen twee lagen in het overgeleverde werk van Don Guido Bortoluzzi: de objectieve kern van wat de priester als onbevooroordeeld waarnemer in zijn visioenen daadwerkelijk heeft geschouwd, en de persoonlijke menselijke deducties die hijzelf en prof. Renza Giacobbi formuleerden om de beelden te verzoenen met de letterlijke Genesis-traditie. Volgens de auteur komt de protologische waarheid pas aan het licht wanneer deze twee lagen zorgvuldig van elkaar worden gescheiden.

Binnen deze herziening wordt het traditionele motief van de vrouw die tijdens een diepe slaap uit Adams rib werd genomen, ontmaskerd als een latere culturele uitwerking, die mogelijk ontstond toen de Pentateuch nog in Egyptische hiërogliefen gesteld was vóór de Hebreeuwse vertaling onder koning Salomo. Een cruciaal punt hierin is dat Don Guido nooit geslachtsgemeenschap heeft gezien tijdens de slaap van Adam. Wat hij in zijn visioenen wél feitelijk geschouwd heeft, was de gemeenschap van de wakkere, bij bewustzijn zijnde Adam met het pre-humane wezen Lilith — de gemeenschap waaruit Kaïn werd geboren. De veronderstelling dat God de verwekking van de eerste vrouw via een nachtelijke, onbewuste daad zou orkestreren, vloeit niet voort uit de openbaring zelf, maar uit menselijke overdenkingen.

Bij de feitelijke schepping van de Vrouw is er sprake van een ‘gemedieerde’ of bemiddelde handeling: God gebruikte de baarmoeder van het reeds bestaande pre-humane vrouwelement als een levende biologische broedmachine, gesymboliseerd door het goddelijke licht dat op haar schoot neerdaalt bij de vorming van de zygote. Uit de geschriften van Don Guido blijkt dat de aanwezigheid van Adams kiemcel bij de schepping van de Vrouw een integraal onderdeel vormt van Gods openbaring en geen losse onderstelling is. In het boek wordt deze openbaring zo geformuleerd dat de Vrouw onbevlekt ontvangen is door de rechtstreekse tussenkomst van de Schepper bij de vorming van de vrouwelijke kiemcel, en bevrucht door de mens in similitudine naturae — naar de gelijkenis met de natuur.

De meest ingrijpende herinterpretatie betreft de oorsprong van de erfzonde. De Eerste Vrouw staat namelijk volkomen buiten elke schuld. De werkelijke val ontstaat uitsluitend in het binnenste van Adam wanneer hij het pre-humane wezen observeert met het pasgeboren meisje bij de appelboom. Die visuele waarneming werkt als een ontsteker, maar de eigenlijke drang komt voort uit zijn eigen ego — zijn “ik” als de werkelijke slang van de verleiding. Overtuigd dat hij buiten het goddelijke plan om zelfstandig een nageslacht kan stichten, heeft Adam uit vrije wil gemeenschap met het pre-humane wezen zodra dit loops wordt. Het gevolg van dit eigenmachtige experiment was geen Kind van God, maar Kaïn: een hybride wezen met genetische gebreken en een vertekende intelligentie, dat de stamvader werd van het geslacht der “mensenkinderen”.

Het visioen kent een dramatisch open einde waarin Adam God de Vader wraak zweert met een vuist vol sperma, geheven naar de zon, als teken van algehele rebellie. Na de val neemt Adam Kaïn op in zijn gezin zonder ooit genoegdoening te doen of om vergeving te vragen. Na de dood van Abel verhardde zijn houding, wat leidde tot een blijvend conflict tussen de lijn van Set en de lijn van Kaïn, en wat uiteindelijk uitmondde in de algehele hybridisatie van Genesis 6. Hierdoor bestaan er vandaag de dag biologisch gezien geen onbesmette ‘Zonen van God’ meer en zijn wij louter mensenkinderen. Om deze biologische en geestelijke breuk te helen, voerde God een nieuwe schepping van de Vrouw uit in Maria, als bezegeling van de belofte van de verrijzenis van het vlees.

Tot slot pleit de tekst voor een nieuwe exegese. De hedendaagse kerkelijke neiging om de rib-interpretatie af te wijzen en de vrouw als ‘culminatiepunt’ van de schepping te presenteren, miskent de oude Joodse cultuur waarin wie eerder kwam hiërarchisch belangrijker was. Waar menselijke hypothesen mogen afwijken van Don Guido’s overdenkingen mits ze Schriftuurlijk of mystiek onderbouwd zijn, blijven de openbaringen aan Don Guido essentiële leeswijzers voor de gehele Heilsgeschiedenis. De Eerste Vrouw blijft hierin de Koningin en Moeder van de Zonen van God, die door haar nederigheid de weg vrijmaakte voor de uiteindelijke Verlossing.

Kort samengevat herschrijft deze studie Genesis door het traditionele beeld van de rib te verwerpen, de erfzonde volledig te verplaatsen van de Vrouw naar Adams eigen ego, en Kaïn te verklaren als het resultaat van een verboden biologische hybridisatie, waarbij de geopenbaarde visioenen systematisch worden ontward van latere menselijke interpretaties.

III. Recensie

Inleiding

Het werk van Alex Pac biedt een verfrissende, rigoureuze en opbouwende bijdrage aan de studie van het Model-Bortoluzzi. Waar de receptie van mystieke teksten helaas te vaak vervalt in blind dogmatisme of oppervlakkige afwijzing, kiest Pac voor een volwassen, wetenschappelijk verantwoorde hermeneutiek. Hij durft de vinger te leggen op de cruciale grens tussen wat een mysticus feitelijk geschouwd heeft, en de menselijke interpretaties of harmonisatiepogingen die daar achteraan zijn toegevoegd.

Pac toont aan dat geloofwaardig onderzoek naar don Bortoluzzi niet neerkomt op een keuze tussen accepteren of verwerpen, maar op een keuze voor kritisch lezen. In deze recensie bespreek ik waarom deze benadering een keerpunt is, en wijs ik op de kansen die zich voordoen om het werk verder te verdiepen.

Sterke punten van de analyse

1. Het methodologisch onderscheid tussen schouwing en deductie. Het grootste compliment dat de analyse van Alex Pac toekomt, is het heldere onderscheid tussen de objectieve inhoud van de visioenen en de persoonlijke hypotheses van don Guido en prof. Renza Giacobbi.

Pac toont aan dat don Guido geen geobsedeerde dogmaticus was, maar een eerlijke waarnemer die primair rapporteerde wat hem werd getoond. Hij legt overtuigend bloot dat de aanname dat Adam ‘sliep’ tijdens de relatie waaruit de eerste vrouw voortkwam, geen visuele openbaring was, maar een menselijke hypothese — voortgekomen uit een poging het verhaal te verzoenen met de letterlijke Genesistekst (het concordisme). Deze scherpzinnige scheidingslijn is essentieel om de openbaring zuiver te houden van de interpretatie.

2. Het herstel van de menselijke waardigheid van de eerste Vrouw. De tekst brengt een cruciale theologische correctie aan: de Eerste Vrouw is volkomen vreemd aan de erfzonde. Pac ontrafelt haarscherp dat de tragiek van de val niet bij haar ligt, maar ontstaat in het ego en de rebellie van de jonge Adam. Door de Eerste Vrouw te herstellen in haar positie als Moeder en Koningin der Kinderen van God, bevrijdt Pac de protologische exegese van patriarchale vooroordelen en van de ‘mythe van de fysieke rib’. Zo wordt de vrouw weer het subject van de schepping, in plaats van een passief bijproduct.

3. De systeemlogica van de erfzonde en de hybridisatie. De tekst legt op indringende wijze de biologische en geestelijke realiteit van de erfzonde bloot: de illegitieme vermenging met de pre-humane populatie (Lilith) leidde niet tot een ‘zoon van God’, maar tot Kaïn — de eerste hybride. De rebellie van Adam en de daaropvolgende hybridisatietragedie van Genesis 6 verklaren waarom de mensheid biologisch beschadigd raakte. Dit onderstreept de noodzaak van de belichaming, de rol van Maria als de Nieuwe Eva, en het plan van de verlossing.

Opbouwende kanttekeningen en kansen voor vervolgonderzoek

Om deze analyse nog sterker en onkwetsbaarder te maken in de internationale theologische arena, bieden de volgende twee punten een uitstekende kans voor verdere verfijning.

1. Filologische verdieping: de sleutel van Hubert Luns. Alex Pac stelt terecht dat de ‘rib’ een traditie-element is dat door latere redacties is geconsolideerd, en dat deze uitleg een kunstmatige harmonisatie is. Hierop sluit de filologische herijking van Hubert Luns naadloos aan. Luns wijst erop dat het Hebreeuwse tsela (צֵלָע) niet primair ‘rib’ — een bot — betekent, maar ‘flank’ of ‘zijde’: een term die in de Bijbel ook wordt gebruikt voor de zijde van de ark en de zijde van de tempel.

Waar Pac de deur opent voor het doorbreken van de letterlijke ‘rib’-tragedie, vult Luns de ruimte die hij maakt. Hij slaat een brug tussen de tekst en de biologische realiteit: lezen we de ‘flank’ als verwijzing naar de genetische bijdrage — de mannelijke kiemcel met haar 23 chromosomen — dan lost dit het concordistische knooppunt op. De tekst behoeft dan geen bot te beschrijven om toch Adams werkelijke, lichamelijke betrokkenheid bij de Vrouw te bevestigen.

Het is belangrijk te benadrukken dat Luns’ voorstel een vruchtbare leeswijzer is, geen dwingend taalkundig bewijs. Maar juist als interpretatieve sleutel bevestigt het Pacs hermeneutische zuivering: de tekst ondersteunt de genetische enting van Adam, en niet de mythe van de losse rib. Daarmee sluit de filologie zich aan bij wat de schouwing zelf aandraagt — de aanwezigheid van Adams kiemcel maakt deel uit van het relaas, niet van een latere onderstelling.

2. Nuancering en doorontwikkeling van de hypothesen van Renza Giacobbi. Alex Pac legt uiterst scherp de vinger op een kwetsbaar maar essentieel hermeneutisch punt: ook de verdienstelijke studie van prof. Renza Giacobbi ontkwam niet geheel aan menselijke kleuring. In haar oprechte zoektocht naar theologische en ethische zuiverheid — met name om de goddelijke waardigheid van de schepping te beschermen — voegde zij soms eigen deducties toe aan de oorspronkelijke openbaring. Een voorbeeld hiervan is haar scepsis jegelijk een schepping waarin Adams kiemcel een rol speelt, uit vrees dat anders de Schepper tot ‘medeplichtige’ van de overtreding zou worden gemaakt.

Het is van het grootste belang vast te stellen dat deze kritische kanttekening op geen enkele wijze afbreuk doet aan het pionierswerk van Giacobbi. Haar meer dan twintigjarige toegewijde arbeid vormt de onmisbare fundering waarop al het huidige onderzoek rust. Zij was de eerste die het aandurfde de schouwingen te ontwarren van een krampachtig, traditioneel concordisme, en zij formuleerde als eerste het onderscheid tussen visioen en afleiding dat Pac nu tot methode verheft.

Toch staat de theologische en wetenschappelijke voortgang niet stil. Waar Giacobbi de eerste beslissende bres sloeg, wordt haar deductieve werk vandaag verfijnd en doorontwikkeld door een breed netwerk van onderzoekers en platformbeheerders:

Theorigins.it (Alex Pac): het verdiepende platform waarop Pac de protologische systeemlogica en de hermeneutische zuivering van de teksten verder uitwerkt.
Onderzoekers zoals Agatino Mezzatesta: die bijdragen aan de verspreiding en de dialoog rondom het erfgoed van don Guido Bortoluzzi via eigen kanalen.
De systeemsynthese (Geudens–Luns): de wisselwerking tussen de Hebreeuwse filologie van Hubert Luns en de ordening van pastoor Jack Geudens. Pastoor Geudens treedt hierbij, geheel in de geest van Bortoluzzi, op als bescheiden dorpspastoor die zichzelf dienstbaar maakt om de bronnen aan te reiken aan docenten, exegeten en specialisten.

Door deze complementaire inzichten naast elkaar te plaatsen, groeit het onderzoek verder: van een louter losse schepping naar genetische enting via tsela, en van individuele deductie naar een brede internationale dynamiek tussen Italiaanse studie-initiatieven en de Nederlands-Vlaamse filologische exegese. Wat begint als één priesterschouwing ontwikkelt zich zo tot een draagkrachtig onderzoeksnetwerk.

Conclusie

Alex Pac levert een pionierswerk van hoog niveau. Hij laat zien dat de bijbelse Genesis geen verzameling starre dogma’s is, maar een dynamische en wetenschappelijk aanspreekbare sleutel tot de heilsgeschiedenis. Door de rede en het redenerend verstand te gebruiken — exact zoals God van de mens vraagt — tilt hij het onderzoek naar don Bortoluzzi boven de sfeer van sensatiezucht en esoterie uit, en verankert hij het stevig in een robuuste, 21e-eeuwse theologie.

De kracht van zijn betoog ligt niet in wat het claimt, maar in wat het wegneemt: de goedgelovige hypothesen die de schouwing vertroebelden. Juist door de menselijke laag te durven benoemen, houdt Pac de objectieve kern intact. Dat is geen aantasting van het gezag van de openbaring, maar zijn voorwaarde.

Moge deze bijdrage uitnodigen tot navorsing die niet stilstaat bij de diagnose als hybriden, maar doorloopt tot de Eerste Vrouw — Moeder en Koningin der Kinderen van God.

Pastoor Geudens, Smakt, 23 oktober 2026