Tijdlijn Don Guido Bortoluzzi en het netwerk 1907–2026

Deze tijdlijn brengt de ontwikkeling van het Bortoluzzi-werk en het daaromheen ontstane netwerk chronologisch in kaart. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen het leven en de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi, de latere overdracht en publicatie van zijn werk, en de wetenschappelijke, theologische en filosofische uitwerkingen die vanaf 2012 en vooral in 2026 sterk zijn uitgebreid.

1907 — Geboorte van Guido Bortoluzzi

Op 7 oktober 1907 wordt Guido Bortoluzzi geboren in de omgeving van Belluno, Italië.

Hij zou later priester worden en gedurende zijn leven een bijzondere belangstelling ontwikkelen voor Genesis, de menselijke oorsprong en het mysterie van de erfzonde.

Betekenis: beginpunt van de levenslijn die uiteindelijk leidt tot het Bortoluzzi-model.

1917 — Ervaring rond Fatima

Volgens de overlevering beleeft de jonge Guido op 13 oktober 1917 een bijzondere religieuze ervaring in verband met Fatima en het zonnewonder.

Dit wordt later gezien als een vroege aanwijzing voor zijn bijzondere geestelijke roeping.

Status: persoonlijke/mystieke getuigenis.

1920–1932 — Seminarieopleiding

Vanaf ongeveer 1920 volgt Guido zijn opleiding aan het seminarie.

Tijdens deze periode ontwikkelt hij zich tot priester en krijgt hij een klassieke katholieke vorming in Bijbel, theologie en spiritualiteit.

1922 — Voorspelling van Don Giovanni Calabria

Volgens de overlevering voorspelt Don Giovanni Calabria dat Guido later een belangrijk werk over Genesis zal schrijven.

Schema

			
Giovanni Calabria
        ↓
     Guido
        ↓
 toekomstige
 Genesis-taak

		

1928 — Voorspelling van pater Crawley-Boevey

Volgens de Bortoluzzi-traditie spreekt pater Mateo Crawley-Boevey over een toekomstige taak van Guido met betrekking tot de duistere passages van Genesis.

In dezelfde traditie wordt ook een voorspelling over Guido’s studiegenoot Albino Luciani genoemd, de latere paus Johannes Paulus I.

1932 — Voorspelling over de erfzonde

Tijdens geestelijke oefeningen zou Guido van zijn geestelijk begeleider, mgr. Gaetano Masi/Massi, een aanwijzing hebben ontvangen over het toekomstige onthullen van het mysterie van de erfzonde.

Dit krijgt achteraf een bijzondere betekenis omdat de latere Bortoluzzi-visie de erfzonde niet uitsluitend als een moreel of juridisch begrip ziet, maar ook als een gebeurtenis met een biologische dimensie.

1932–1934 — Fusine

Guido begint zijn priesterlijke loopbaan in Fusine.

1934–1945 — Dont

Hij werkt als pastoor in Dont.

Deze jaren vormen vooral de pastorale fase van zijn leven.

1944 — Voorspelling van Teresa Neumann

Volgens de overlevering wordt ook Teresa Neumann verbonden met een voorspelling over Guido’s toekomstige taak.

1945 — Het vermeende Vajont-visioen

Volgens de biografische traditie ontvangt Guido in 1945 een visioen dat later wordt geïnterpreteerd als een vooruitblik op de Vajont-ramp van 1963.

Dit wordt een belangrijk onderdeel van zijn latere profetische biografie.

Status: getuigenis/overlevering.

1945–1953 — Casso

Guido werkt als priester in Casso.

1953–1955 — Farra d’Alpago

Hij verblijft een periode in het ouderlijk huis om voor zijn moeder te zorgen.

1955 — Ontmoeting met Padre Pio

Volgens de biografie ontmoet Guido Padre Pio in San Giovanni Rotondo.

Deze ontmoeting wordt later onderdeel van het geestelijke profiel van Bortoluzzi.

1955–1976 — Chies d’Alpago

Guido wordt pastoor in Chies d’Alpago.

Deze periode is van uitzonderlijk belang, omdat het grootste deel van de latere openbaringsgeschiedenis met deze plaats wordt verbonden.

1968 — Eerste centrale openbaring

Het teken van Kaïn

In 1968 ontvangt Guido volgens de overlevering zijn eerste centrale openbaring.

Deze betreft het zogenaamde teken van Kaïn.

In de latere interpretatie wordt dit verbonden met een lichamelijk/biologisch onderscheid tussen verschillende menselijke lijnen.

Ontwikkeling

			
Kaïn
 ↓
lichamelijk teken
 ↓
biologisch onderscheid
 ↓
vraag naar menselijke oorsprong
 ↓
hybridisatie

		

1970 — Drie nieuwe openbaringen

De erfzonde

De tweede centrale openbaring betreft de erfzonde.

Hier ontstaat één van de belangrijkste ideeën van het latere Bortoluzzi-model:

De erfzonde heeft volgens deze interpretatie niet alleen een geestelijke of morele betekenis, maar ook een biologische component.

De dood van Abel

De derde openbaring betreft de dood van Abel.

De gebeurtenis wordt in het Bortoluzzi-model verbonden met de geschiedenis van Kaïn, de menselijke afstamming en de vroege menselijke populaties.

“Het zijn mensen”

De vierde openbaring betreft volgens de overlevering het inzicht dat bepaalde prehistorische mensachtigen niet eenvoudig als dieren kunnen worden beschouwd.

Dit wordt later verbonden met het idee van een hybride menselijke oorsprong.

1972 — Het grote scheppingsvisioen

Schepping van Alfa tot Omega

In 1972 volgt volgens de overlevering het grote visioen over de schepping.

Het omvat onder meer:

de kosmos;
de aarde;
de maan;
de ontwikkeling van het leven;
de eerste vrouw;
de structuur van de schepping.

Het visioen wordt in drie grote delen weergegeven:

De Stichter
De Schepping van de Kosmos
De Geboorte van de Eerste Vrouw, de Omega

Hieruit ontstaat later het concept van de Middelijke Schepping.

1974 — Laatste drie centrale openbaringen

In 1974 worden de laatste drie centrale openbaringen geplaatst.

VI — De laatste maaltijd van Abel

Een visioen rond de laatste maaltijd van Abel.

VII — De avond van de dag van Abels dood

Een verdere uitwerking van de gebeurtenissen rond Abel en Kaïn.

VIII — Het laatste gesprek met de Heer

Hiermee wordt de reeks van acht centrale openbaringen afgesloten.

De complete openbaringsreeks

			
1968
  I   Het teken van Kaïn
1970
  II  De erfzonde
  III De dood van Abel
  IV  "Het zijn mensen"
1972
  V   De schepping van Alfa tot Omega
1974
  VI  De laatste maaltijd van Abel
  VII De avond van Abels dood
  VIII Het laatste gesprek met de Heer

		

1974 en daarna — De Sintesi della Genesi Biblica

Na de periode van openbaringen wordt het materiaal vastgelegd en verder uitgewerkt.

De Sintesi della Genesi Biblica vormt later de belangrijkste tekstuele basis van het Bortoluzzi-werk.

Hiermee begint de overgang:

			
openbaringen
      ↓
manuscripten
      ↓
redactie
      ↓
Sintesi
      ↓
latere publicaties

		

1977–1986 — Studie van genetica en geofysica

Tijdens zijn latere jaren verdiept Guido zich volgens de biografische traditie verder in onder meer:

genetica;
geofysica;
menselijke oorsprong;
de wetenschappelijke implicaties van zijn inzichten.

Hier ontstaat steeds duidelijker de verbinding tussen zijn religieuze ervaringen en vragen over natuurwetenschap.

1986–1987 — Rustend priester

Guido verblijft als rustend priester in Belluno.

1987–1991 — Laatste levensjaren

Hij verblijft in Meano, in de gemeente Santa Giustina.

Zijn gezondheid gaat achteruit.

1991 — Overlijden van Guido Bortoluzzi

Op 8 oktober 1991 overlijdt Guido Bortoluzzi.

Zijn werk is op dat moment nog niet breed bekend.

Maar een belangrijke tweede fase begint.

1991–2003 — Renza Giacobbi

Na het overlijden van Guido wordt Renza Giacobbi een centrale figuur in het bewaren, ordenen en verder verspreiden van het materiaal.

Zij verzamelt en verwerkt de geschriften en getuigenissen.

Hier ontstaat de eerste belangrijke overdrachtsketen:

			
Guido Bortoluzzi
        ↓
Renza Giacobbi
        ↓
ordening en redactie
        ↓
publicatie

		

2002 — Italiaanse editie

Rond deze periode verschijnen belangrijke Italiaanse edities van het Bortoluzzi-materiaal.

De oorspronkelijke openbaringen worden daarmee toegankelijker voor een groter publiek.

2003 — Nederlandstalige verspreiding

Een Nederlandstalige uitgave van het scheppingsmateriaal verschijnt.

Hierdoor krijgt het Bortoluzzi-werk ook een nieuwe verspreidingslijn in Nederland en Vlaanderen.

2007 — Hubert Luns

Hubert Luns wordt een belangrijke verdere bewerker en verspreider.

Zijn werk richt zich vooral op:

Genesis;
Bijbelse terminologie;
menselijke oorsprong;
filologie;
interpretatie van Genesis;
de verhouding tussen Bijbeltekst en Bortoluzzi.

Nieuwe overdrachtslijn

			
Bortoluzzi
    ↓
Giacobbi
    ↓
Luns
    ↓
Genesis / filologie
    ↓
nieuwe interpretaties

		

2012 — Keerpunt

2012 is een belangrijk jaar in de ontwikkeling van het huidige netwerk.

Jack Geudens komt intensiever in contact met het werk van Bortoluzzi en met Hubert Luns.

Hij verdiept zich verder in:

Bortoluzzi;
Genesis;
genetica;
evolutie;
wetenschapsgeschiedenis;
filosofie;
informatie;
menselijke oorsprong.

Hier ontstaat geleidelijk de huidige synthese.

2 oktober 2012 — Francesco Saverio Martelli

Dr. Francesco Saverio Martelli houdt in Farra d’Alpago een lezing ter gelegenheid van de twintigste sterfdag van Guido Bortoluzzi.

De onderwerpen betreffen onder meer:

chromosomen;
genetica;
ziekte;
erfelijkheid;
de relatie tussen geloof en wetenschap.

Later wordt deze bijdrage een belangrijke bouwsteen van de genetische interpretatie van het Bortoluzzi-model.

2012–2020s — Uitbouw van het netwerk

Vanaf 2012 wordt het netwerk steeds groter.

De oorspronkelijke Bortoluzzi-bron wordt verbonden met:

Hubert Luns;
Francesco Saverio Martelli;
Edgar Andrews;
genetisch onderzoek;
cytogenetica;
paleontologie;
wetenschapsgeschiedenis;
filosofie;
informatietheorie;
theologie;
Maria Valtorta;
Mauro Biglino;
UAP/IFO-onderzoek;
later ook AI-analyse.

2018 — Martelli en genetica

Het werk van Martelli krijgt verdere vorm in publicaties en analyses over:

chromosomen;
genetische afwijkingen;
menselijke pathologie;
Darwinisme;
de verhouding tussen geloof en wetenschap.

De genetische tak van het Bortoluzzi-netwerk wordt daardoor steeds belangrijker.

2023 — Nieuwe paleobiologische gegevens

Onderzoekers als Carlisle, Silvestro en Donoghue leveren nieuwe wetenschappelijke inzichten over de tijdschaal van de evolutie van placentale zoogdieren.

Deze moderne paleobiologische literatuur wordt later door het Bortoluzzi-netwerk gebruikt voor een nieuwe interpretatie van de menselijke oorsprong.

Belangrijk onderscheid:

			
modern paleobiologisch onderzoek
            ↓
onafhankelijke wetenschap
            ↓
later gebruikt binnen
Bortoluzzi-synthese

		

Het oorspronkelijke onderzoek is dus niet automatisch bewijs voor Bortoluzzi.

2 augustus 2026 — “Fifty Years in Search”

Jack Geudens publiceert een persoonlijke terugblik op ongeveer vijftig jaar zoeken naar de menselijke oorsprong.

Daarin worden belangrijke schakels zichtbaar:

			
persoonlijke ervaring
       ↓
zoektocht
       ↓
ontdekking Bortoluzzi
       ↓
Hubert Luns
       ↓
Renza Giacobbi
       ↓
internetonderzoek
       ↓
wetenschappelijke bronnen
       ↓
nieuwe synthese

		

Dit document is belangrijk om de ontstaansgeschiedenis van het huidige netwerk te begrijpen.

3 augustus 2026 — De Hybride Mens

De publicatie De Hybride Mens: Toen, Nu en in de Toekomst brengt verschillende lijnen bij elkaar.

Onderwerpen:

menselijke oorsprong;
hybridisatie;
prehistorische mens;
prediluviaanse beschaving;
huidige genetica;
CRISPR;
transhumanisme;
posthumanisme.

Het model wordt daarmee uitgebreid van:

“Waar komen wij vandaan?”

naar:

“Wat zijn wij nu en wat kunnen wij worden?”

4–5 augustus 2026 — System Logic of Human Origins

Het begrip System Logic of Human Origins wordt verder ontwikkeld.

Hier worden onder andere verbonden:

Bortoluzzi;
Edgar Andrews;
informatietheorie;
logica;
filosofie;
genetica;
menselijke oorsprong.

Ook wordt AI gebruikt als hulpmiddel bij het structureren en analyseren van het materiaal.

Belangrijk

AI wordt hierbij beschouwd als analyse-instrument, niet als onafhankelijke wetenschappelijke bevestiging.

6 augustus 2026 — Epistemologische fundering

De website formuleert explicieter haar eigen kennis- en denkkader.

Daarin worden onder meer samengebracht:

theologie;
schepping;
informatietheorie;
moleculaire biologie;
analytische filosofie;
menselijke oorsprong.

Hier wordt ook de Godhypothese als uitgangspunt van het model besproken.

Dit is een belangrijke methodologische ontwikkeling.

September 2026 — Genetica en de biologische Zondeval

In september wordt de genetische lijn verder uitgewerkt.

Martelli’s ideeën over:

chromosomen;
genetische afwijkingen;
ziekte;
erfelijkheid;

worden verbonden met de Bortoluzzi-opvatting van de erfzonde.

Hier ontstaat de uitgebreide hypothese:

			
Zondeval
   ↓
biologische verandering
   ↓
genetische gevolgen
   ↓
ziekte / kwetsbaarheid / lijden

		

18 september 2026 — Darwin Hijacked

Een grote historische en wetenschappelijke synthese verschijnt rond:

Darwin versus het neodarwinisme.

Daarbij worden verschillende historische en wetenschappelijke figuren samengebracht:

Charles Darwin;
Georges Cuvier;
Thomas Huxley;
Teilhard de Chardin;
Francis Collins;
Fred Hoyle;
Francesco Saverio Martelli;
R. Rotering;
Yunis;
Prakash;
Hassold;
Hunt.

De centrale vraag wordt:

In hoeverre is het moderne neodarwinisme hetzelfde als Darwins oorspronkelijke theorie?

En daarnaast:

Kunnen moderne genetische gegevens worden geïnterpreteerd als aanwijzing voor een andere menselijke oorsprong?

25 september 2026 — Nieuwe biografische synthese

De biografie van Guido Bortoluzzi wordt opnieuw geïnterpreteerd.

Guido wordt niet alleen beschreven als priester en mysticus, maar ook als iemand die volgens de huidige visie vroegtijdig vragen stelde die later met genetica, paleontologie en wetenschap zouden worden verbonden.

Eind september 2026 — Pastorale en antropologische uitbreiding

De aandacht verschuift daarnaast naar:

menselijke waardigheid;
ziekte;
lijden;
genezing;
pastorale zorg;
de betekenis van de mens;
toekomstige biotechnologie.

Het Bortoluzzi-model wordt daarmee niet meer uitsluitend als Genesis-interpretatie gepresenteerd, maar als een bredere antropologische visie.

29 september 2026 — Paleontologie, Genesis en Valtorta

Een nieuwe grote synthese ontstaat.

Daarin worden onder meer betrokken:

Bortoluzzi;
Hubert Luns;
Jack Geudens;
Maria Valtorta;
Mauro Biglino;
Agatino Mezzatesta;
moderne paleobiologie.

Er worden drie verschillende soorten bronnen gecombineerd:

			
BIJBEL / EXEGESE
        +
MYSTIEKE TEKSTEN
        +
MODERNE PALEOBIOLOGIE
        ↓
BORTOLUZZI-SYNTHESE

		

Dit is methodologisch een belangrijk moment, omdat hier verschillende kennisniveaus expliciet met elkaar worden verbonden.

29 september 2026 — Filologische lijn

De lijn Mauro Biglino / Hubert Luns wordt verder uitgewerkt.

De aandacht ligt op:

Hebreeuwse terminologie;
Genesis 4–6;
pre-existente mensheid;
verschillende menselijke lijnen;
de interpretatie van de tekst vóórdat deze met genetische argumenten wordt verbonden.

2026 — IFO/UAP-lijn

Ook de IFO/UAP-waarnemingen worden opgenomen in het bredere model.

De gedachtegang is:

			
onbekend vliegend object
        ↓
IFO
        ↓
identificeerbaar apparaat
        ↓
technologische beschaving
        ↓
prediluviaanse wereld
        ↓
Bortoluzzi-model

		

Dit vormt een aparte onderzoekslijn en moet methodologisch gescheiden blijven van genetica en Bijbelexegese.

2026 — De lijn “Toen, Nu, Morgen”

In de huidige synthese worden drie tijdvakken met elkaar verbonden.

TOEN

schepping;
eerste mens;
hybridisatie;
erfzonde;
prehistorische mens;
prediluviaanse wereld.

NU

menselijke genetica;
ziekte;
chromosomen;
evolutie;
menselijke waardigheid;
wetenschappelijke interpretatie.

MORGEN

genetische manipulatie;
CRISPR;
kunstmatige intelligentie;
transhumanisme;
posthumanisme.

Het volledige schema

			
TOEN
 │
 ├── Schepping
 ├── Menselijke oorsprong
 ├── Hybridisatie
 ├── Zondeval
 └── Prediluviaanse wereld
          ↓
         NU
          │
 ├── Genetica
 ├── Chromosomen
 ├── Ziekte
 ├── Evolutie
 └── Menselijke waardigheid
          ↓
       MORGEN
          │
 ├── CRISPR
 ├── AI
 ├── Transhumanisme
 └── Posthumane mens

		

De volledige ontwikkeling in vier fasen

Fase I — 1907–1974: Bortoluzzi zelf

			
Guido
 ↓
priester
 ↓
mystieke ervaringen
 ↓
openbaringen
 ↓
Genesis
 ↓
erfzonde
 ↓
menselijke oorsprong
 ↓
hybridisatie

		

Fase II — 1974–2011: bewaren en publiceren

			
Bortoluzzi
 ↓
manuscripten
 ↓
Giacobbi
 ↓
redactie
 ↓
publicaties
 ↓
Hubert Luns

		

Fase III — 2012–2025: uitbreiding

			
Luns
 │
 ├── Genesis
 ├── filologie
 │
 └────────┐
          ↓
       Geudens
          │
 ├── Martelli
 ├── Andrews
 ├── genetica
 ├── paleontologie
 ├── filosofie
 └── wetenschapsgeschiedenis

		

Fase IV — 2026: integrale synthese

                  BORTOLUZZI
                       │
          ┌────────────┼────────────┐
          ↓            ↓            ↓
       GIACOBBI       LUNS       MARTELLI
          │            │            │
          └────────────┼────────────┘
                       ↓
                   GEUDENS
                       │
       ┌───────────────┼────────────────┐
       ↓               ↓                ↓
   GENETICA         GENESIS          PALEO
       │               │                │
       ├── Andrews     ├── Biglino      ├── Mezzatesta
       ├── Martelli    └── Valtorta    ├── Donoghue
       └── Rotering                     ├── Silvestro
                                        └── Carlisle
                       │
                       ↓
                SYSTEM LOGIC
                       │
          ┌────────────┼────────────┐
          ↓            ↓            ↓
        TOEN          NU          MORGEN
          │            │            │
      Zondeval      Genetica      CRISPR
      Hybridisatie  Ziekte        AI
      Genesis       Evolutie      Transhumanisme

Samenvattend

De ontwikkeling van 1907 tot 2026 kan dus worden samengevat als:

1907–1974: Guido Bortoluzzi en zijn persoonlijke/openbaringsgeschiedenis.

1974–2003: vastlegging, redactie en eerste publicatie.

2003–2011: verdere verspreiding en ontwikkeling via onder anderen Renza Giacobbi en Hubert Luns.

2012: belangrijk keerpunt met Jack Geudens, Hubert Luns en de genetische lijn rond Francesco Saverio Martelli.

2012–2025: uitbreiding naar genetica, cytogenetica, paleontologie, filosofie, informatietheorie, wetenschapsgeschiedenis en alternatieve Genesis-exegese.

2026: integratie van deze verschillende lijnen in een veelomvattend model rond menselijke oorsprong, de biologische Zondeval, hybridisatie, de prediluviaanse wereld, genetica, UAP/IFO, transhumanisme en de toekomstige mens.

De belangrijkste methodologische conclusie is daarbij:

Het Bortoluzzi-werk uit 1968–1974 en de huidige synthese van 2026 zijn twee verschillende historische lagen.

De eerste laag bestaat uit Bortoluzzi’s eigen ervaringen en geschriften. De tweede laag is het veel bredere netwerk van interpretaties, wetenschappelijke literatuur, theologische bronnen en hypothesen dat daar in de daaropvolgende decennia — en vooral in 2026 — omheen is gebouwd.

Dat onderscheid vormt de basis voor de verdere Bortoluzzi Evidence Map.

Als je wilt, kan ik hierna dezelfde tekst ook omzetten in een visuele horizontale tijdlijn 1907 → 2026, met per jaar de personen en hun bijdragen er direct onder.