Pastoor Geudens, Smakt, 29 september 2026
De tijdsperiode van het ontstaan van de mens tot aan de dag van vandaag — door Don Guido Bortoluzzi geschat op meer dan 50 miljoen jaar — vindt niet alleen bevestiging in de rekenmodellering van de hindoeïstische Manvantara’s, maar blijkt nu ook naadloos aan te sluiten bij nieuwste inzichten uit de westerse wetenschap.
Door de scherpe opmerkzaamheid van Agatino Mezzatesta — docent vreemde talen en beschavingen, en auteur van het boek L’Origine dell’Uomo e i Misteri della Storia — is, ondersteund door recent paleobiologisch onderzoek, een helder licht op deze fascinerende tijdslijn geworpen.
Dankzij het baanbrekende vertaal- en exegesewerk van Hubert Luns, die de visioenen van Bortoluzzi theologisch en biologisch onderbouwde, komen taalkundige, historische en natuurwetenschappelijke inzichten op unieke wijze samen.
De eocene periode: de geboorte van de placentadieren
De periode van de menselijke oorsprong valt samen met het geologische tijdperk van het Eoceen. De naam van dit tijdperk betekent letterlijk de ‘Nieuwe Dageraad’, omdat precies in deze periode de placentale zoogdieren ten tonele verschenen — met in hun kielzog de vroegste lijn van de mensheid.
Professor Phil Donoghue van de Universiteit van Bristol heeft, door zowel het verschijnen van nieuwe soorten als het uitsterven van oude fossiele groepen te bestuderen, de impact van grote geologische gebeurtenissen verhelderd. Hij keek hierbij naar de massale uitstervingsgolf aan het einde van het Krijt (ca. 66 miljoen jaar geleden) en naar de periode van enorme expansie van de zoogdieren, beter bekend als het Paleoceen-Eoceen Thermisch Maximum (PETM).
De evolutie van onze vroegste voorouders tussen de dinosauriërs
In het wetenschappelijke artikel “Placentazoogdieren overleefden uitsterven aan het einde van het Krijt, beweren paleobiologen” op Sci.News wordt een belangrijke ontdekking belicht. Uit de statistische analyse van duizenden fossielen door dr. Emily Carlisle, dr. Daniele Silvestro en professor Phil Donoghue blijkt dat de stamboom van de placentazoogdieren al ontstond vlak vóór de grote catastrofe aan het einde van het Krijt, toen een asteroïde insloeg nabij Chicxulub (Mexico).
Over deze geologische tijdperken merkt professor Donoghue op:
“De primaten — de groep die de menselijke stamboom omvat — evenals de haasachtigen (zoals konijnen en hazen) en de roofdieren (zoals honden en katten), zijn geëvolueerd vlak voor het einde van het Krijt.”
Dit betekent dat de vroegste voorouders van de menselijke lijn korte tijd leefden naast niet-vogelachtige dinosauriërs. Nadat ze de inslag overleefden en de concurrentie van de grote reptielen wegviel, begonnen moderne lijnen van placentazoogdieren zich snel te diversifiëren.
Zoals Hubert Luns aantoonde in zijn analyse van de geologische diepe tijd, liggen deze wetenschappelijke gegevens verbazingwekkend dicht bij de datering van Don Guido Bortoluzzi (minstens 50 miljoen jaar) en de berekening van de Manvantara’s (ruim 54 miljoen jaar geleden).
Fysiologisch bewijs: het geheim van de placenta
De hypothese van Hubert Luns rond het ontstaan van de alleroudste voorouders van de mens rust op de vraag of er voldoende energie beschikbaar was om de noodzakelijke hoeveelheid glucose en zuurstof over te dragen voor hun overleving.
Wanneer men kijkt naar de werking van het hart van het eerste wezen dat als onze directe stamvader kan worden beschouwd, stelt prof. Donoghue dat zijn ontstaan rond de 55 miljoen jaar geleden moet liggen. Deze datering verwijst namelijk naar het precieze moment in de evolutie waarop de hemochoriale placenta het meest efficiënt werd in de overdracht van glucose en zuurstof — essentieel voor de instandhouding van het leven van de directe voorouder van de mens.
Conclusie
Met dank aan de scherpe opmerkzaamheid van Agatino Mezzatesta en de waardevolle bijdrage van Hubert Luns — die beiden de brug weten te slaan tussen de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi en de moderne wetenschap — wordt duidelijk dat wat ooit een louter theologische of filosofische aanname leek, een steeds hechtere wetenschappelijke basis krijgt.
De ontdekking dat de fysiologische voorwaarden voor menselijk leven al rond 55 miljoen jaar geleden — in de ‘Nieuwe Dageraad’ van onze aarde — aanwezig waren, slaat een wonderbaarlijke brug tussen de geopenbaarde geschiedenis, oude wijsheid en de moderne wetenschap.
Bronnen & Referenties
- Mezzatesta, A. L’Origine dell’Uomo e i Misteri della Storia. (Docente di Lingue e civiltà straniere / Antropologische analyse van de menselijke oorsprong).
- Luns, H. Genesis Unveiled: The Revelations of Don Guido Bortoluzzi & De Schepping is Herschepping (Biologische, theologische en geologische exegese van de openbaringen).
- Sci.News Staff (2023). Placentazoogdieren overleefden uitsterven aan het einde van het Krijt, beweren paleobiologen. Sci.News (12040).
- Carlisle, E., Silvestro, D., Donoghue, P. C. J., et al. (2023). A timescale for placental mammal evolution based on Bayesian analysis of the fossil record. Current Biology, 27 juni 2023.
- Bortoluzzi, G. (Don). Polemische en exegetische geschriften over de Genesis en de oorsprong van de mens (Tijdsindicatie >50 miljoen jaar).
- Hindoeïstische Chronologie. Berekeningen van de Manvantara-cycli (Tijdsindicatie >54 miljoen jaar).
