22 apr 2026
De oorsprong van de menselijke soort is sinds heugenis in mysterie gehuld, zwevend tussen klassieke religieuze dogma’s en seculiere evolutietheorieën. Binnen de Prehistorisch-Technocratische Synthese (PTS) bestaat er echter een denkkader dat de fundamenten van beide op de grondvesten doet schudden: het model voortbouwend op de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi (1907–1991). Via heldere en vaak angstaanjagende mystieke schouwingen getuigt zijn werk van de schepping van de mens niet als een allegorisch verhaal, maar als een exact biologisch, genetisch en spiritueel proces.
In deze analyse diepen we een van de meest intense passages uit “Bijbelse Genesis” uit, waarin de fysieke en geestelijke breuk van de zondeval zichtbaar wordt gemaakt — de ervaring van de menselijke geboorte door de schrik heen, die de diepe band met de erfzonde en de chromosomale breuk blootlegt. We stellen de gangbare geschiedschrijving ter discussie door deze prehistorische gebeurtenissen te verbinden met de genealogie van de giganten (de Nephilim) en de hybride geslachten uit de antediluviaanse periode.
Hierbij komt de hypothetische synthese tot haar kern: het overbruggen van de kloof tussen de Creazio Mediata (de Bemiddelde Schepping), de immunologische placenta-barrière en het verlies van de oorspronkelijke menselijke zuiverheid. Een exclusieve verdieping die de brug slaat tussen het theologische verlossingsmysterie, de Hebreeuwse exegese en de moderne genomica — een perspectief dat de vastgeroeste zekerheden over onze menselijke wortels definitief op zijn kop zet.
