Tommaso Costanzo: Don Guido Bortoluzzi en de geestelijke ervaring van de menselijke ontstaansgeschiedenis (video)

Inhoud

I. Inleiding op de presentatie

II. Uitgeschreven Transcript (verkort)

III. Inhoudelijke Analyse

IV. Commentaar op de Exegese van Mater Signum door Tommaso Costanzo inzake Genesi Biblica

I. Inleiding op de presentatie

De oorsprong van de mensheid is altijd omgeven door mysterie, zwevend op de grens tussen religieuze dogma’s en wetenschappelijke theorieën. Toch bestaat er een bijzonder verhaal dat beide perspectieven uitdaagt: dat van Don Guido Bortoluzzi (1907–1991), een Italiaanse dorpspriester die stelde directe openbaringen te hebben ontvangen over de Genesis. Via indringende mystieke ervaringen beschreef hij het ontstaan van de mens niet als een louter allegorisch symbool, maar als een specifiek biologisch, immunogenetisch en spiritueel proces.

Wie was Don Guido Bortoluzzi precies en wat staat er in zijn meesterwerk Genesi Biblica? In deze video verkennen we een van de meest ingrijpende passages uit zijn werk, waarin de ingewikkelde dynamiek rond de menselijke geboorte en de erfzonde centraal staat. Daarnaast kijken we hoe deze visies aansluiten bij thema’s zoals het antidiluviaanse DNA, de stamboom van Noach, de vermeldingen van reuzen in oude teksten en de overbrugging van de chromosomale reductie ($2n=48 \ –> 46$).

Ufologische hypothese versus profetische synthese

In de hedendaagse beeldvorming wordt het werk van Don Guido op uiteenlopende manieren geïnterpreteerd. Zo bekijkt de spreker Tommaso Costanzo (van het kanaal Mater Signum) deze gebeurtenissen vanuit een ufologische en esoterisch-kritische hoek. Hij vergelijkt de visuele kaders op de muren van de pastorie met moderne led-schermen, legt verbanden met Buiten-Lichamelijke Ervaringen (OBE’s) en zoekt aansluiting bij de populaire Anunnaki-theorieën van Zecharia Sitchin.

Vanuit het officiële platform reageert Pastoor Geudens op deze benadering. Hoewel er waardering is voor de herkenning van Don Guido’s oprechtheid en zijn unieke waarnemingen, wordt verduidelijkt dat het Model-Bortoluzzi géén ‘buitenaards lab-experiment’ is. Het betreft een diepgaande, transcendente openbaring waarin de erfzonde biologisch wordt gedefinieerd als een historische hybridisatie tussen de zuivere Adamslijn ($2n=46$) en de primordiale mensachtigen (ancestri, $2n=48$).

Is de benadering van Don Guido Bortoluzzi de ultieme sleutel tot het overbruggen van geloof, immunogenetica en bijbelse mysteries? Bereid je voor op een diepgaande analyse waarin we de verborgen vragen rond de schepping verkennen en zowel de esoterische lezing als de authentieke theologische synthese naast elkaar leggen.

II. Uitgeschreven Transcript (verkort)

Vandaag behandelen we een opmerkelijke ervaring. Stel je voor dat je getuige bent van de schepping van de mensheid — of liever gezegd: van een mensheid, een specifiek deel van een volk. Dit is precies wat God laat meemaken aan don Guido Bortoluzzi, een Italiaanse dorpspastoor. Laten we deze ontdekkingsreis samen beginnen, direct na de intro.

[Muziek]

Hallo allemaal en welkom terug bij Matinium. Vandaag duiken we in een buitengewone belevenis: een fascinerende mix van sciencefiction, een uittreding en buitenaards contact — een entiteit die zich tegenover don Guido Bortoluzzi voordoet als God.

Kleine kanttekening vooraf: het is absoluut niet mijn bedoeling om gelovigen of volgelingen van don Guido te kwetsen. Maar wanneer ik alle puzzelstukjes verzamel over uiteenlopende verschijnselen — zoals lucide dromen, buiten-lichamelijke ervaringen (out-of-body), of de invloed van stoffen zoals DMT op het menselijk bewustzijn — dan roept dat belangrijke vragen op.

Deze inleiding is essentieel om de ervaringen van deze Italiaanse pastoor te begrijpen. Don Guido was een vurig gelovige die er tijdens zijn leven naar streefde twee werelden te verenigen die zelden samengaan: het creationisme en de evolutieleer. Hij verdiepte zich destijds al in de vroege genetica met als doel deze benaderingen te overbruggen — een grensverleggend initiatief voor die tijd. En op een gegeven moment gebeurt in zijn pastorie, direct naast de kerk, het ondenkbare: hij krijgt te maken met een reeks heel bijzondere gebeurtenissen.

Zijn volledige biografie zal ik jullie besparen, maar één detail is interessant: als ik het me goed herinner, studeerde hij nog samen met Don Bosco. Hij had dus een stevige katholiek-religieuze achtergrond, wat laat zien dat hij een vrome, toegankelijke en eerlijke man was. Gedreven door zijn interesse in het genoom en de evolutie van de soorten, gecombineerd met zijn diepe geloof, zocht hij naar antwoorden. Die antwoorden kwamen via ervaringen die werden ingegeven door een vermeende God. Ik zeg ‘vermeend’ omdat deze entiteit zich opmerkelijk manifesteert: wie bekend is met ufologie, alien-contact of ontvoeringsverhalen, herkent direct duidelijke patronen.

In de pastorie hoorde don Guido stemmen. Was dit psychologisch te verklaren, of ging het om een reële gebeurtenis? Hoe dan ook, hij beleefde een ingrijpende ervaring die zijn kijk op de wereld en zijn manier van spreken voorgoed veranderde.

In zijn getuigenissen beschrijft hij hoe er in de muren van de pastorie openingen verschenen waarin bijzondere gestaltes zichtbaar werden. Soms noemde hij ze engelen of boodschappers; op andere momenten stond er een aanwezigheid naast hem die de scènes toelichtte. Het was alsof zijn kamer veranderde in een venster door ruimte en tijd. Door deze raamachtige openingen zag hij beelden van de oorsprong van de eerste mens: Adam, die ook wel “de Rode” of “de Kampioen” wordt genoemd — de uitverkorene uit een reeks gebeurtenissen.

Naar mijn overtuiging kwam don Guido Bortoluzzi in aanraking met een entiteit die hem inzicht gaf in het ontstaan van een hele specifieke genetische stamlijn. Hem werd getoond hoe deze eerste mens werd geselecteerd. Deze ‘Rode’ of ‘Kampioen’ bleek in de visioenen van don Guido een reus te zijn. (Hierover hebben we al eerder een video gemaakt; de link vind je in de beschrijving).

De ontmoetingen met deze God gingen gepaard met vreemde weergaven: stemmen, lichtflitsen, gedonder en scherpe geluiden. Dit wijst op een onconventioneel contact dat afwijkt van het klassieke Godbeeld, al vertoont de God uit het Oude Testament soms vergelijkbare kenmerkende trekken. Het roept wel de vraag op: waarom liet deze entiteit een dorpspastoor ervaringen doormaken die ronduit beklemmend waren? Want don Guido werd niet alleen getuige van een geboorte; hij werd gevoelsmatig in de baarmoeder geplaatst om te worden geboren uit een ancestra.

De ancestri worden beschreven als een zachtmoedig, gehoorzaam ras van mensachtigen (hominiden). Het Vaticaan en de plaatselijke bisschop hielden de publicatie van zijn boek Genesi Biblica jarenlang tegen; pas na zijn dood kon het dankzij een toegewijde vriendin verschijnen.

Volgens de visioenen vormden de ancestri de genetische basis voorafgaand aan het ontstaan van een nieuwe menselijke tak in de regio van Ninive, tussen de Tigris en de Eufraat — ver vóór de bekende zondvloed.

Laten we kijken naar een passage waarin don Guido wordt geroepen door een engel. Deze keer schrok hij niet, terwijl hij bij eerdere verschijningen soms vreesde voor een hartaanval:

“De engel verscheen zonder mij te laten schrikken, als voorbode van twee hemelse boodschappers. De heldere stem van een jongere vlak bij mijn rechteroor zei eerst zacht en toen luider: ‘Guido, sta op, het is de gebruikelijke tijd.’

Ik schrok niet, omdat ik nog in een lichte slaap was. Ik had de indruk dat iemand zich over mij heen boog. Ik verroerde me niet en hield mijn ogen gesloten. Ik hield mijn adem in om voetstappen of het ruisen van kleding te horen, maar het bleef volkomen stil. Die heldere, vertrouwde stem klonk heel dichtbij, hoewel ik hem niet direct kon koppelen aan een van mijn parochianen.

De deur en het enige raam waren gesloten. Ik keek onder mijn kussen en bleef even op bed zitten nadenken.

Hij noemde me Guido in plaats van don Guido. Hij sprak me aan met ‘je’ — uit minachting? En hij gaf me een bevel: ‘Sta op. Het is de gebruikelijke tijd.’ Mijn horloge gaf inderdaad precies drie uur ’s nachts aan.”

(Hier weer een opmerkelijk detail: drie uur ’s nachts, in de volksmond het nachtelijke uur van de mysteries).

“‘Hoe kent hij mijn nachtelijke ritme?’ dacht ik. ‘Dat betekent dat hij mij bespioneert. Maar waarom? Ik ging immers pas om één uur naar bed in plaats van middernacht.’ Ik besloot te blijven liggen en zei: ‘Nee, ik sta niet op!’ Geprikkeld draaide ik me om op mijn andere zij.”

Terwijl hij bleef liggen, gebeurde het volgende:

“Ik hoorde vrouwenstemmen achter de houten scheidingswand die mijn kamer van het traphuis scheidde. Ze riepen mijn naam:

‘Guido, vrees niet, wij zijn er ook: de twee moeders van de zonen van God.’

Toen vervolgde een warme, zachte stem:

‘Maria, natuurlijke moeder van Jezus en spirituele moeder van alle verlosten.’

En de andere stem voegde eraan toe: ‘De vrouw in wie jij geïnteresseerd bent, is de natuurlijke moeder van de zonen van God.’

Haar bewoordingen waren theologisch feilloos. Na een korte stilte zeiden ze samen:

‘Wij zijn gekomen om je te helpen bij je onderzoek. Guido, raak niet verontrust. Je hebt je tijd niet verspild aan die boeken. Je hebt met een oprechte intentie naar de waarheid gezocht, en de waarheid komt je nu tegemoet.'”

Hier zie je een herkenbaar patroon: de entiteiten bevestigen zijn zoektocht en stellen hem gerust om zijn vertrouwen te winnen.

Vervolgens krijgt don Guido scènes te zien via lichtgevende vensters in de muur van zijn kamer, met een verklarende stem op de achtergrond. Zo ziet hij het eerste beeld van de ‘pionier’ of eerste mens:

“Tot mijn grote verbazing zag ik op de muur van mijn studeerkamer een open raam in het heldere middaglicht. Daarin stond de duidelijke figuur van een naakte jongen met een glanzende, roodachtige huid, alsof hij door de zon was verbrand. Ik zag hem vanaf zijn heupen omhoog. Hij droeg geen kleding. Zijn gitzwarte, steile haar viel tot op zijn schouders.

Ik wilde hem vragen wie hij was, maar een zachte stem maande me tot kalmte. De jongen keek niet naar mij; hij was aandachtig bezig met een bundeltje strohalmen in zijn handen. Daarna draaide hij zich om en deed een paar stappen terwijl hij omhoogkeek.”

Deze beelden doen denken aan een visuele opname — een projectie uit een historisch archief of atavisch geheugen. Het leek alsof de kamer van don Guido fungeerde als een observatiepost.

“Hij stopte bij een opening in de wand. Daar staken grijze, rotsachtige structuren naar beneden die op tufsteen meenden te lijken. Ik keek naar de jongen die daar buiten mijn muur zweefde en vroeg me af hoe hij op vijf meter hoogte boven de grond kon blijven staan.”

Don Guido bekijkt dit vanuit de naïviteit van een eenvoudige man die de technologische of buitenlichamelijke aard van het fenomeen niet direct kan plaatsen.

“Ik zag hem op zijn zij draaien. In zijn linkerhand hield hij stengels van tarwe en rogge. De lege aren, doordrenkt met een zwarte vloeistof, brandden met veel rook. Een brandende stengel boog naar beneden, hij bukte zich en verdween uit het zicht.”

Zo zag don Guido een van de vroegste menselijke handelingen met vuur — een bijzonder inkijkje in de dagelijkse werkelijkheid van onze verre voorouders.

Mensen, het is alsof we naar een van de allereerste aangestoken vuren kijken. We gaan duizenden jaren terug in de tijd. Wat don Guido Bortoluzzi doormaakt, is een fascinerende, complexe ervaring. Hem wordt getoond hoe de allereerste geselecteerde menselijke lijn wist te overleven en in welke omgeving zij leefden. Een bijzonder aspect: hij spreekt over een rotswoning of hypogeum, uitgehouwen in tufsteen, met openingen die uitzicht boden op het landschap. Ik raad je echt aan om zijn werk te lezen, want het verruimt je blik op wat zich destijds in die gebieden heeft afgespeeld.

Om vervolg te geven aan het verhaal pik ik er een paar van de meest opmerkelijke passages uit. Don Guido krijgt op een gegeven moment de eerste familie van de ancestri te zien — de mensachtigen die het dichtst bij de mens staan. Ik herhaal: de ancestri waren hominiden die op aarde leefden. Ze bedreven eenvoudige landbouw, joegen, woonden in strooien hutten en waren zachtmoedig, rustig en bijzonder dociel; ze lieten zich gemakkelijk sturen. Dan verandert het venster op de muur in de kamer van don Guido opnieuw:

“Het beeld verschuift nog verder naar links. Tot mijn grote verrassing zag ik in het midden van de glazen vitrine van het dressoir het vertrouwde venster, vol in het daglicht. Het was een rechthoekig kijkkader van vijfenvijftig centimeter hoog en vijfenzeventig breed, omrand door de bekende intens roze lichtband van zo’n vijf centimeter breed.”

Mensen, dit is gewoon een led-scherm! Een scherm dat twintig tot vijfentwintig jaar na deze gebeurtenissen pas bekend zou worden als een plasma- of led-televisie.

“Binnen dat kader vulde een panoramisch live-uitzicht het hele scherm.”

Let wel: live.

“Het leek een prachtig schilderij: boven een helderblauwe lucht, beneden een gouden vlakte met rijp graan — tarwe- en gerstvelden zover het oog reikte, zeker twee tot vier kilometer breed, uitlopend in de nevel van de horizon. Rechts de rand van een groen loofbos; links enkele hoge bomen.

Aan de vier takken van de stamboom van de ancestri waren nu twee exemplaren toegevoegd: een grijze aan het ene uiteinde en een zwarte, groter dan de rest, aan de andere kant. Deze laatst aangekomenen hadden geen opgezwollen buik.”

Hier beschrijft hij de genetische veredeling die op de ancestri werd toegepast om te komen tot een vrouwtje dat in staat was de eerste ‘pure’ mens te dragen.

“Ik zag dat geelachtig witte, haarloze wezen en op een afstand van zes tot acht meter de andere wezens, zodat ik ze rustig kon observeren.”

Don Guido vraagt zich af: “Wat voor wezens zijn dat?” En de stem antwoordt: “De ancestri.”

“Die naam was mij vreemd; het deed me denken aan het woord ‘ancestraal’ (voorouderlijk). De vertrouwde stem zei zacht: ‘De eerste familie van de ancestri die het dichtst bij de mens staat.'”

Hier zien we de biologische stamboom die door goddelijk ingrijpen wordt aangepast om een mens te creëren die naar Zijn beeld is gemaakt. Veel ancestri werkten — voor wie de tekst dieper bestudeert — in dienst van deze ‘God’ of entiteiten.

Don Guido begrijpt vervolgens het principe van de twee stambomen:

“Toen begreep ik het: ik zag de soort van de ancestri, de voorlopers. De ‘bomen’ verwezen naar twee genetische lijnen: de boom des levens (de menselijke soort, vertegenwoordigd door de jongen) en de wilde boom (de soort van deze mensachtigen). Zoals de Heer de unieke oorsprong van de mensheid had bevestigd via Adam, zo gold dat ook voor deze stam. En door de kruising van beide ontstond de hybride, gecorrumpeerde menselijke lijn.”

Dit is een cruciaal gegeven: er worden verschillende genetische lijnen geschetst waarop ingrepen zijn gedaan in het Midden-Oosten. Het zet ons aan het denken over vragen rond suprematie, de verhoudingen tussen groepen en het vermeende ‘recht’ van sommigen over anderen.

Naarmate het verhaal vordert, blijkt dat deze eerste Adam een rijzige, lange verschijning was. Maar hij maakt een keuze die tot een tragedie leidt: de oorsprong van wat don Guido de ‘geestelijke en biologische erfzonde’ noemt.

Adam — die in tegenstelling tot de ancestri beschikt over een vrij verstand en niet gebonden is aan een vaste bronsttijd — maakt een eigenzinnige keuze. Hij wordt voortgebracht door een hybride vrouwelijke ancestra. Wanneer hij geslachtsrijp wordt, wil hij zelf de rol van schepper op zich nemen. Hij wacht tot zijn stammoeder in de bronst komt, sluit zich met haar op in het hypogeum (de rotsruimte) en bevrucht haar.

Dit was de ‘gruwel der gruwelen’: hij plant zich voort buiten de wil en toestemming van de ‘God’ om. En dat terwijl diezelfde ancestra kort daarvoor ook de primordiale Eva had gebaard — degene die als zuivere partner voor Adam bestemd was.

“Je mag je niet onttrekken aan mijn orde,” luidt de goddelijke terechtwijzing. Uit de ongeoorloofde verbintenis tussen Adam en zijn stammoeder komt Kaïn voort. Kaïn is een hybride tussen Adam en de ancestri; hij verschilt van Abel, die wel de zuivere kenmerken van Adam draagt. Dit verklaart de diepe verdeeldheid en de latere jaloezie van Kaïn.

Wanneer de Godheid in woede ontsteekt, doodt Hij Adam niet rechtstreeks. Adam toont een eigenschap die hij van de ancestri heeft meegekregen: mededogen. Hij spaart Kaïn, leert hem bouwen en landbouw bedrijven, en stuurt hem buiten het omheinde territorium van Eden.

Tot slot leidt de entiteit don Guido door een beklemmende herbeleving van de menselijke geboorte zelf. De pastoor bevindt zich gevoelsmatig in de nauwe geboortegang:

“Het plafond van het donkere hol begon hevig te schommelen. ‘Mijn hemel, waar ben ik beland?’ dacht ik. Er nevelde geelachtig vocht naar beneden uit een golvende spleet.

Ik dacht dat de rotswand instortte en wou naar buiten. Maar toen ik me oprichtte, voelde ik dat ik gewoon op mijn stoel in de studeerkamer zat. Zodra ik me weer naar het scherm boog, herhaalde de ervaring zich.

Buiten de tunnel zag ik twee ronde, donkere vormen hangen met een druppel eronder — de borsten van de voorovergebogen stammoeder. En een donkere, borstelige massa die op en neer bewoog: de haardos van de ancestra die als vroedvrouw de geboorte begeleidde.

Bij de schokken van de baarmoedercontracties zag ik buiten de armen van de vroedvrouw en delen van mijn eigen gladde dijen. Eindelijk was ik erdoorheen en eindigde de nachtmerrie.”

Het blijft een intrigerende vraag: waarom liet deze entiteit een vrome dorpspastoor zo’n ingrijpende, traumatische ervaring herbeleven? Het laat zien hoe ver hij ging in zijn zoektocht om het scheppingsverhaal en de biologische oorsprong van de mensheid met elkaar te verenigen.

III. Inhoudelijke Analyse

De auteur van de tekst (de spreker van het kanaal Matinium) bekijkt de ervaringen en openbaringen van Don Guido Bortoluzzi vanuit een onconventionele, ufologische en esoterisch-kritische invalshoek.

Hij heeft bewondering voor de mens en het intellectuele streven van Don Guido, maar verwerpt de klassiek-religieuze verklaring dat de visioenen afkomstig waren van de ‘ware God’ van het christendom.

1. Visie en visie van de spreker

Buitenaardse/Interdimensionele hypothese: De spreker gelooft dat Don Guido écht iets ingrijpends heeft meegemaakt, maar dat hij in contact stond met een buitenaardse of interdimensionele entiteit (of geavanceerde technologie) die zich voordeed als God.
Technologische verklaring van visioenen: De spreker formuleert de visioenen van Don Guido in moderne technologische termen: de verlichte kaders in de muur noemt hij “led-schermen” of “plasma-televisies”, en de beelden vergelijkt hij met projecties uit een historisch/atavisch geheugen (Akasha-kronieken).
Waardering voor Don Guido als mens: Hij beschrijft Don Guido als een vrome, eerlijke, naïeve en grensverleggende man die zijn tijd ver vooruit was door al in de 20e eeuw de evolutieleer/genetica te willen verenigen met het scheppingsverhaal.
Scepsis over de ‘Godheid’: De auteur ziet deze ‘God’ als een dwingende, controlerende entiteit die de pastoor traumatiseerde (onder andere door hem de herbeleving van een menselijke geboorte te laten doormaken) en manipuleerde met vleierij om zijn vertrouwen te winnen.

2. Argumenten die de auteur gebruikt

Sterke / Aannemelijke argumenten

Anachronistische technologie (De schermen): Don Guido beschreef al in de jaren ’70/’80 rechthoekige, lichtgevende vensters met roze randen waarin ‘live’ panoramische beelden te zien waren. Dat dit precies lijkt op moderne led- en plasmaschermen, dient als een sterk argument dat hij een technologisch fenomeen waarnam dat hij met zijn toenmalige vocabulaire probeerde te duiden.
Overeenkomsten met bekende ufologische/abductie-patronen: De auteur wijst op de fysieke manifestaties (lichtflitsen, harde geluiden, stemmen om 3:00 uur ’s nachts, controle over de fysieke omgeving en het opwekken van angst/shock). Deze patronen komen sterk overeen met getuigenissen uit ufologisch onderzoek en ontvoeringsverhalen (abductions).
De psychologische drang naar synthese: Don Guido zocht wanhopig naar een brug tussen de evolutieleer en Genesis. De entiteiten speelden hier slim op in door hem precies de antwoorden te geven waarnaar hij zocht (“Je hebt niet voor niets in die boeken gelezen”), wat wijst op psychologische beïnvloeding en bevestiging.

Zwakkere / Meer speculatieve argumenten

Snelle kortsluiting naar buitenaards contact: De auteur concludeert vrijwel direct dat de entiteit buitenaards is of zich “uitgeeft voor God”, zonder alternatieve psychologische of theologische verklaringen volwaardig uit te werken.
Vergelijking met DMT en uittredingen: Het aanhalen van DMT, lucide dromen en buiten-lichamelijke ervaringen is een breed argument dat in de tekst niet dieper wetenschappelijk wordt onderbouwd, maar eerder als een verzamelbak voor onverklaarbare bewustzijnstoestanden wordt gebruikt.
Inlegkunde van moderne concepten: Het interpreteren van de ancestri en de kruisingen als een ‘Anunnaki-achtig’ genetisch experiment (zoals bij Zecharia Sitchin) is een populaire esoterische theorie, maar berust sterk op speculatie en het projecteren van sciencefictionkaders op theologische visioenen.

Samenvatting

De auteur ziet Don Guido als een oprechte pionier die slachtoffer werd van een technologisch en biologisch beïnvloedingsproces door een superieure entiteit. Waar gelovigen een goddelijke openbaring zien, ziet de auteur een genetisch dossier over de oorsprong van de mensheid dat via geavanceerde projecties aan een dorpspastoor werd getoond.

IV. Commentaar op de Exegese van Mater Signum door Tommaso Costanzo inzake Genesi Biblica

Vanuit het redactioneel platform http://www.guidobortoluzzi.org

Als platform dat gewijd is aan de studie, bewaring en verantwoorde verspreiding van de openbaringen van Don Guido Bortoluzzi, waarderen wij het dat onafhankelijke media — zoals het Italiaanse videokanaal Mater Signum door Tommaso Costanzo — aandacht besteden aan het werk Genesi Biblica. Het toont aan dat de ingrijpende visioenen van Don Guido ook buiten de klassiek-kerkelijke kringen vragen oproepen over onze oorsprong.

Tegelijkertijd vereist de exegese van het Model-Bortoluzzi een zorgvuldige en wetenschappelijk verantwoorde duiding. De lezing waarin de openbaringen worden gereduceerd tot buitenaardse technologie, ufologie of een ‘Anunnaki-experiment’ doet in onze ogen essentieel afbreuk aan de inhoudelijke en wetenschappelijke draagkracht van het werk.

1. Waardering voor de herkenning van de unieke kenmerken

Het is verdienstelijk dat Mater Signum door Tommaso Costanzo de oprechtheid, de vroomheid en het pionierswerk van Don Guido Bortoluzzi (1907–1991) volmondig erkent. Ook de observatie dat Don Guido opmerkelijk gedetailleerde waarnemingen beschreef — zoals de lichtgevende rechthoekige kaders op de muren van zijn kamer die sterk denken aan moderne lcd- of led-schermen — is historisch en tekstueel juist [1].

Waar de spreker dit echter interpreteert als een “buitenaardse projectie” of een “technologische beïnvloeding door entiteiten”, zien wij vanuit de brontekst een transcendente, profetische aanschouwing. Wanneer het Goddelijke zich openbaart aan een mens die gebonden is aan tijd en ruimte, bedient de Schepper zich van zintuiglijke en visuele vormen die passen bij de fysieke waarneming van de mens, zonder dat daar materiële ‘buitenaardse apparatuur’ aan te pas hoeft te komen [2].

2. De vergelijking met de Anunnaki en Zecharia Sitchin

Een centraal punt van inhoudelijke afwijking in de analyse van Mater Signum door Tommaso Costanzo is de koppeling aan de populaire theorieën van Zecharia Sitchin (1920–2010) en de Mythe van de Anunnaki:

De Anunnaki-hypothese (zoals verspreid in de populaire esoterie): Hierin worden de Anunnaki voorgesteld als buitenaardse wezens die de mensheid via genetische manipulatie concipiëerden als een onderhorig dienarenras om fysieke arbeid (zoals goudwinning in oude mijnen) te verrichten [3].
Het Model-Bortoluzzi: Don Guido’s openbaring toont exact het tegenovergestelde van een ‘slaaf-experiment’. Het Model-Bortoluzzi beschrijft de schepping van de mens als een doelgerichte, liefdevolle en geestelijke verheffing. De Schepper schiep een zuiver primair menselijk type (de ‘Adam’, de eerste echte mens) met een uniek en stabiel chromosomenaantal ($2n=46$), te midden van een reeds bestaande mensachtige soort (de ancestri, $2n=48$) [4].

De erfzonde in de openbaring van Don Guido is géén ‘foutje in een buitenaards laboratorium’, maar een historisch-biologische en immunogenetische gebeurtenis: de ongeoorloofde hybridisatie (kruising) tussen de zuivere Adamslijn en de primordiale mensachtigen (ancestri). Dit leidde tot chromosomale incompatibiliteit, een verslechtering van het menselijk genoom en de introductie van ziekte, fysiek verval en de dood [5].

Het gelijkstellen van dit diepgaande immunogenetische en theologische concept aan de Anunnaki-theorie doet de verfijnde genetische logica van het werk van Don Guido ernstig tekort.

3. De ‘traumatische’ ervaringen en de Pedagogiek van de Openbaring

De auteur Tommaso Costanzo ervaart de visioenen van Don Guido — en met name de beklemmende herbeleving van de geboorte vanuit het perspectief van de baarmoeder — als een vorm van manipulatieve ‘kwelling’ door een dwingende entiteit.

Vanuit de theologische en profetische structuur van het werk is deze ervaring echter geen zinloze kwellingsdaad, maar een didactische en profetische loutering:

Lijfelijk inzicht in de gevolgen van de erfzonde: Om Don Guido te laten begrijpen waarom de menselijke geboorte gepaard gaat met pijn, lichappelijke nood en anatomische knelpunten (zoals vermeld in Genesis 3:16: “Met smart zult gij kinderen baren”), moest de pastoor de fysieke belemmering van het vervallen bekken en de biologische gevolgen van de hybridisatie aan den lijve aanschouwen.
De traditie van profetische ervaringen: Profeten in de bijbelse geschiedenis (zoals Ezechiël bij de rivier de Kebar of Jeremia) untergingen vaker ingrijpende, fysiek voelbare visioenen om de zwaarte van de Boodschap te kunnen dragen en getrouw te kunnen getuigen in de wereld [6].

Conclusie

Het perspectief van Tommaso Costanzo toont aan dat het werk van Don Guido Bortoluzzi bijzonder actueel is en vragen oproept bij moderne zoekers naar de oorsprong van het menselijk leven.

Het Model-Bortoluzzi heeft echter geen ufologische constructies, DMT-hypothesen of Anunnaki-mythen nodig om overeind te blijven. De kracht van Genesi Biblica schuilt juist in de naadloze synthese tussen de bijbelse Genesis, de immunogenetica, de paleontologie en de wetenschappelijke verklaring van de chromosomale reductie ($48 \ –> 46$) [7].

Wij nodigen iedereen die gefascineerd is door deze visioenen uit om voorbij de esoterische kaders te kijken en de brondocumenten te bestuderen op hun eigen wetenschappelijke, biologische en theologische merites.

Pastoor Geudens, Smakt, 16 oktober 2026

http://www.guidobortoluzzi.org

Voetnoten

[1] Over de visuele waarnemingen: Don Guido Bortoluzzi noteerde in zijn autobiografische aantekeningen gedetailleerd hoe de visioenen zich manifesteerden binnen de fysieke ruimte van zijn studeerkamer en pastorie, vaak afgebakend door lichtgevende kaders met specifieke afmetingen en kleurkenmerken.
[2] Teofanie en menselijke waarneming: In de katholieke mystieke theologie (o.a. bij Thomas van Aquino) wordt onderstreept dat een goddelijke openbaring (teofanie) zich aanpast aan de kentheoretische vermogens van de ontvanger (quidquid recipitur ad modum recipientis recipitur).
[3] Zecharia Sitchin en de Anunnaki: Sitchin formuleerde in werken zoals The 12th Planet (1976) de hypothese dat de mensheid genetisch werd gemanipuleerd door buitenaardse wezens (de Anunnaki van de Sumerische mythologie) als werkkracht. Deze theorie mist echter zowel bijbelse als immunogenetische onderbouwing.
[4] Chromosomale incompatibiliteit: Mensen bezitten 46 chromosomen (23 paren), terwijl mensapen en mensachtigen ( $ancestri$ ) 48 chromosomen (24 paren) bezitten. Het Model-Bortoluzzi biedt een biologische verklaring voor het ontstaan van de menselijke 46-chromosomenstructuur uit een primordiale scheppingsdaad.
[5] Immunogenetica van de erfzonde: In het werk van Don Guido wordt de erfzonde ontleed als een feitelijke genetische vermenging. Dit veroorzaakte immunologische afweerreacties en genetische degradatie (zoals beschreven in de lezingen van o.a. Dr. F.S. Martelli).
[6] Profetische zintuiglijke ervaringen: Vergelijk bijvoorbeeld Ezechiël 3:14 of Jeremia 20:9, waar het ontvangen van een goddelijke boodschap wordt beschreven als een fysiek zware, soms schokkende ervaring die de profeet innerlijk verteert.
[7] De biologische synthese: Zie de officiële uitgaven van Genesi Biblica en de bijbehorende wetenschappelijke verhandelingen op http://www.guidobortoluzzi.org voor de gedetailleerde uitwerking van het Model-Bortoluzzi.

[1] Over de visuele waarnemingen: Don Guido Bortoluzzi noteerde in zijn autobiografische aantekeningen gedetailleerd hoe de visioenen zich manifesteerden binnen de fysieke ruimte van zijn studeerkamer en pastorie, vaak afgebakend door lichtgevende kaders met specifieke afmetingen en kleurkenmerken.