Enkele overwegingen

door Dr. Roberto Gava

Toen ik Don Guido persoonlijk ontmoette, raakte ik diep onder de indruk van zijn sereniteit: hij straalde de vrede en innerlijke rust uit van iemand die zich intens door God geloofd weet.

Ik heb uitgebreid met hem gesproken over zijn ervaringen. Hij beantwoordde al mijn vragen met een constante glimlach en een diepe innerlijke kalmte. Er was in hem geen spoor te bekennen van een kritische of veroordelende houding tegenover degenen die hem niet geloofden. Evenmin bezat hij enige trots of een gevoel van superioriteit vanwege de bijzondere ervaringen die hij had meegemaakt. Hij was volkomen sereen, als een kind in de armen van zijn moeder… Ja, want God is werkelijk Vader én Moeder, en Don Guido voelde zich in alle opzichten Zijn kind. Ik zal Don Guido nooit vergeten — hoe zou ik dat ook kunnen?

Al meer dan tien jaar denk ik na over de visioenen die hij van God de Vader vertelde te hebben ontvangen. Nog altijd lijk ik het licht te zien dat uit zijn ogen straalde wanneer hij er met mij over sprak. Het was een overvloedige innerlijke vreugde die hij nauwelijks kon bevatten, maar waarin tegelijk een vleugje nostalgie doorschemerde.

Toen hij mij hierover vertelde, waren er al zo’n vijftien jaar verstreken sinds zijn laatste visioenen. Ik voelde dat hij elke prijs zou hebben betaald om terug te kunnen keren naar die vertrouwelijke gesprekken met de Almachtige. Ik geloof dat dit het verborgen verlangen is van elke ware ‘ziener’. Wanneer iemand een authentieke ontmoeting met God heeft meegemaakt, kan hij niet anders dan een diepe heimwee naar Hem koesteren.

In al deze jaren van studie en reflectie heb ik zijn relaas talloze keren vergeleken met het Woord van God zoals dat via de Heilige Schrift aan ons is geopenbaard. Daarin heb ik nooit een onoverbrugbare tegenstrijdigheid kunnen ontdekken.

We weten dat menselijke kennis — zowel van de wetenschapper als van de gelovige — voortdurend in beweging is (vgl. Lc. 2, 52). Het is dan ook volkomen normaal dat er langs deze weg soms verschillen in inzicht ontstaan. Het lijkt mij dat de ervaring van Don Guido past binnen dit proces van voortschrijdend inzicht en niet wezenlijk botst met wat wij thans als absolute waarheid beschouwen, hetzij religieus, hetzij wetenschappelijk.

De voornaamste bezwaren zijn wellicht van theologische aard. De theologen die ik raadpleegde, voerden echter zeer uiteenlopende argumenten en twijfels aan. Veel obstakels die voor de een onoverkomelijk leken, werden door de ander juist afgezwakt of nauwelijks zwaar gewogen. Hierdoor ben ik tot de conclusie gekomen dat het vraagstuk rond de oorsprong van de mens — zelfs op basis van de Bijbelse Openbaring — nog altijd ruimte laat voor een groot scala aan meningen en interpretaties.

Waar er in de theologie veel vaststaande punten zijn en er slechts enkele verduidelijkt hoeven te worden, geldt in de antropologische wetenschap precies het tegenovergestelde: daar zijn uiterst weinig absoluut zekere feiten bekend. Ik durf te stellen dat de gehele dialectiek binnen dat vakgebied gebaseerd is op veronderstellingen en hypothesen van wetenschappers, die vervolgens weer door anderen worden weerlegd en bekritiseerd, schijnbaar zonder definitieve uitkomst. We weten dat wetenschappelijke vooruitgang nu eenmaal zo werkt; dat hoeft ons dus niet te verbazen. Toch lijkt het mij dat deze tak van wetenschap, ondanks alle recente vorderingen, momenteel nog op open zee vaart. De antropologen die werden geraadpleegd over de onderwerpen die Don Guido aanreed, uitten immers uiteenlopende en voortdurend wisselende bezwaren. Dit bevestigt mijn hypothese dat vrijwel elke wetenschapper er een eigen persoonlijke opvatting op nahoudt, en dat we nog ver verwijderd zijn van een objectieve consensus over hoe de mens feitelijk is ontstaan.

Om die reden stuit het relaas van Don Guido, zelfs wetenschappelijk bezien, niet op doorslaggevende bezwaren. Een benadering van dit werk vraagt om een open houding zonder theologische of wetenschappelijke vooroordelen — een benadering als rationele mensen die louter worden gedreven door een oprecht verlangen naar de waarheid.

Ik dank de Almachtige Vader die deze ontmoeting op mijn pad heeft gebracht. Dankzij de inzichten van Don Guido heb ik veel aspecten van mijn eigen professionele werk als arts dieper leren begrijpen, en bovenal de oneindige barmhartigheid van God en Zijn peilloze liefde voor de mens.

Dr. Roberto Gava

Padua, 15 augustus 2003

Uit; Archief  Archive.org